ตัวอ้วน ท้องป่องและดวงตาเป็นสีเขียว มันซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลือกหนา
อาจารย์หลินเป่านกหวีด จากนั้นแมลงสีขาวก็คลานมาตรงหน้าเฝ่ยมาทีละน้อย
เขามองเฝ่ยมาที่มีสีหน้าซีดเทาและพูดด้วยน้ำเสียงเย้ายวนว่า “หากคุณกินกู่ตัวแม่นี้และเลี้ยงกู่ตัวลูกไว้ในร่างคนอื่น คุณจะสามารถดูดซับอายุขัยของบุคคลนั้นผ่านทางกู่ตัวลูกได้ แต่ขึ้นอยู่กับว่าคนคนนั้นจะกินหรือไม่ด้วย…”
“กิน…ฉันอยาก…มีชีวิตอยู่…” ดวงตาของเฝ่ยมาฉายชัดถึงความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอด เขาอ้าปากกว้าง เขมือบแมลงเข้าไปท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของเฝ่ยชิงรั่ว
ทันทีที่แมลงกู่สัมผัสกับเนื้อและเลือดสด มันก็เขมือบอาหารอย่างตะกละตะกลาม ใบหน้าบิดเบี้ยวเฝ่ยมาด้วยความเจ็บปวด เขากรีดร้องอย่างอนาถ
เฝ่ยชิงรั่วยืนขึ้นด้วยความตกใจ “อาจารย์หลิน เกิดอะไรขึ้นคะ?”
อาจารย์หลินหัวเราะ “อย่าร้อนใจไป”
ทันทีที่เขาพูดจบเฝ่ยมาก็พ่นเนื้อสีดำออกมา
แมลงตัวใหญ่เท่าหนอนคลานอยู่บนพื้น ก่อนกลืนกินเนื้อสีเข้มเข้าไปภายในเวลาอันสั้น
อาจารย์หลินหัวเราะด้วยความพึงพอใจ หยิบแมลงตัวนั้นขึ้นมาแล้วมอบให้เฝ่ยมา
“ฉันได้เลือกคนที่จะรับกู่ตัวลูกสำหรับคุณไว้แล้ว รับประกันได้เลยว่าคุณจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกห้าสิบปี…”
ห้าสิบปี! เฝ่ยมาเช็ดเลือดตรงมุมปาก ดวงตาแดงก่ำของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
……
“แปลกจัง ฉันไม่ยักเคยได้ยินว่าคุณเฝ่ยมีน้องชาย”
“ฉันก็คิดว่าแปลก ๆ เธอบอกว่าคนไข้ห้องยี่สิบหกอยู่ในโรงพย
