บทที่ 765 ร่ำรวยล้นฟ้า
ท่ามกลางซากปรักหักพังกลางเกาะ คนสองคนกำลังลอบค้นหาบางสิ่ง
ทันใดนั้น ชายผู้สูงวัยกว่าก็ทำหน้าตื่นตะลึงและเคาะนิ้วลงกับพื้น แววตาเป็นประกายก่อนจะรีบแหวกหินโดยรอบออก เมื่อออกแรงทุบ พื้นก็ค่อย ๆ แตกร้าวจนแยกออกจากกัน เผยให้เห็นบันไดลงเดินลงไป
“อาจารย์ ฉันจะลงไปสำรวจ อาจารย์รอดูต้นทางอยู่ด้านนอกนะคะ” เยี่ยนสือปาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“เธอไปดูต้นทางดีกว่า ฉันจะลงไปเอง” ซือเจี้ยนอิงเอ่ยเสียงเข้ม
“งั้นก็ระวังตัวด้วยนะคะ”
“อืม!”
ซือเจี้ยนอิงกลับขึ้นมาในห้านาทีให้หลัง แม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ในสภาพมอมแมม เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนคราบเลือด ทว่าใบหน้ากลับเผยแววตื่นเต้นออกมา
“อาจารย์ เป็นยังไงบ้าง มีอะไรอยู่ข้างใน?” เธอรีบถาม
“เรากำลังจะได้ป้ายเจ้าสำนักแล้วล่ะ!” เขายิ้มกริ่ม
“ป้ายเจ้าสำนักเหรอ? ไม่ได้อยู่กับโจวอี้เหรอคะ จะมาอยู่ข้างล่างนี้ได้ยังไง?” หญิงสาวถามด้วยความงุนงง
“เจ้าเด็กโง่! เธอรออยู่นี่ ฉันจะไปเจอโจวอี้แล้วเอาของไปเสนอให้เขา ขอแค่เขายอมคืนป้ายเจ้าสำนักมาให้เรา แต่ถ้าเขาไม่อยากได้ละก็ อืม…” เขาเอ่ยเพียงเท่านั้นก็รีบวิ่งออกไป
ณ ทางเหนือของเกาะ
โจวอี้ยืนมองเด็ก ๆ ขึ้นเรือโดยสารอยู่ริมชายหาดด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจ
เรือที่เขาใช้จุคนได้เกือบพันคน และเมื่อรวมกับเรือของคู่หูอาจารย์ศิษย์หัวขโมย และเรืออีกสามลำ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะพาเด็ก ๆ ทั้งหมดไปได้ในคราวเดียว
“เจ้านาย
