จียงผิงอันไม่อยากพูดอะไรแล้ว เขากลัวว่าจะพลั้งมืองัดกิ่งมารสะเทือนสรวงออกมาฟาดเจ้านี่ให้ตาย
ไม่นานก็ถึงคราวเจียงผิงอันจับสลาก หมายเลขที่ได้คือเจ็ดร้อยยี่สิบห้า
เขาบีบอัดปราณเซียนเขียนตัวเลขไว้เหนือศีรษะ เพื่อที่คู่ต่อสู้จะได้มาหาเขา
ครู่ถัดมา ชายผู้หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยลวดลายสีทองบนตัวก็เดินมาหาเจียงผิงอัน
ชายผู้นั้นแย้มยิ้ม เผยซี่ฟันเรียงขาว “ข้าได้หมายเลขเจ็ดร้อยยี่สิบห้า ยินดีที่ได้พบ”
เจียงผิงอันหรี่ตาเล็กน้อย
แม้อีกฝ่ายจะยิ้มแย้ม แต่เขาสัมผัสจิตสังหารอย่างรุนแรงจากอีกฝ่ายได้
เขาไร้ความแค้นใดกับคนผู้นี้ และแค่ต้องประมือกันในรอบนี้ก็ไม่มีทางสร้างจิตสังหารในตัวอีกฝ่ายต่อเขาได้
เจียงผิงอันตระหนักถึงบางสิ่ง ชำเลืองไปทางอัฒจันทร์ฝั่งผู้อาวุโส และสังเกตเห็นมุมปากเจ้าเฒ่าชิวซื่อผิงใต้หนวดเครายกยิ้ม
เขาเดาไว้ไม่ผิด เจ้าเฒ่าชิวซื่อผิงหาคนมาจัดการกับเขาจริง ๆ
แม้เจียงผิงอันจะรู้ว่าคนผู้นี้เป็นคนของชิวซื่อผิง แต่ก็ไร้หลักฐานย่อมมิอาจรายงานได้
เจียงผิงอันชำเลืองผู้ฝึกตนซึ่งเต็มไปด้วยอักขระสีทองนี้เล็กน้อยไม่พูดอะไรมาก แล้วเดินไปยังอาคมในลานประลอง
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ต้องได้อันดับหนึ่งในการประเมินศิษย์ใหม่ครั้งนี้
มีเพียงต้องทำเช่นนี้ เขาจึงจะได้ผลเต๋าวิญญาณเซียนมา
ที่อัฒจันทร์ผู้อาวุโส เมื่อชิวซื่อผิงเห็นว่าเจียงผิงอันได้พบคนที่ตนเตรียมไว้ อารมณ์ที่หดหู่มาหลายวันก็พลันผ่อนคลา
