ผู้อาวุโสโจวซุ่นมายังห้องบริหารแก่นค่ายกลเหมือนเช่นกิจวัตรถามผู้อาวุโสภายในว่า
“เฒ่าหม่า ค่ายกลไร้ปัญหาใดใช่หรือไม่”
“ทุกอย่างปกติ”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งภายในตอบกลับเบา ๆ “จะว่าไป หากเจ้าไม่ติดขัดอะไร ช่วยไปดูที่ห้องหมายเลข 357 หน่อย ในนั้นมีศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักเลือกวรยุทธ์อยู่ แต่ยังไม่ออกมาเลย”
โจวซุ่นลูบเคราเอ่ยปาก “สำหรับเจ้าหนูพวกนี้ นี่อาจเป็นวรยุทธ์เซียนแรกในชีวิตพวกเขา ย่อมไม่มีทางเลือกสุ่มสี่สุ่มห้าได้ อยู่สักพักก็ไม่เป็นไรหรอก”
แม้จะผ่านกาลนับแสน ๆ ปี เขาก็ยังจำความประหม่ายามเลือกวรยุทธ์เซียนวิชาแรกได้ จึงเข้าใจเด็ก ๆ เหล่านี้เป็นอย่างดี
“แต่เขาอยู่ในนั้นมาหนึ่งเดือนแล้ว อาจมีปัญหาก็ได้นะ” ผู้อาวุโสหม่ากล่าว
“หนึ่งเดือน? นั่นนานไปนิดนะ ข้าจะไปตรวจดู”
โจวซุ่นออกจากห้องบริหารแก่นค่ายกล ไปยังห้องหมายเลข357
เมื่อมาถึงประตูห้องหมายเลข 357 โจวซุ่นก็เคาะประตูเบา ๆ “เจ้าหนู มีปัญหาอะไรหรือไม่? หากมีข้อข้องใจ ตาเฒ่าผู้นี้ช่วยเจ้าได้นะ”
เจียงผิงอันผู้กำลังขบคิดอยู่ในห้องพลันฟื้นจากภวังค์ เขาอยู่ต้องมองที่นี่มานานจนถูกผู้อาวุโสจับสังเกตได้แล้วหรือ?
เขารีบตอบ “ขอบคุณผู้อาวุโสที่แสดงน ้าใจ ผู้น้อยมิได้พบปัญหาใด เดี๋ยวจะเลือกวรยุทธ์ได้แล้วขอรับ”
“อืม หากมีปัญหาใด มาถามเราผู้อาวุโสได้เลยนะ ทุกผู้จะชี้แนะได้ทั้งสิ้น”
โจวซุ่นทิ้งวาทะนี้ไว้แล้วหันหลังจาก อีกฝ่ายอยู่มาหนึ่งเดือนแล้วอีกเดี
