น
เจียงผิงอันสนใจมากว่าเขาจะได้วรยุทธ์เซียนอะไรมา
ระดับวรยุทธ์ของเขาโตตามตัวไม่ทันอย่างจริงแท้ การสร้างวรยุทธ์ก็ช้าเกินไป ยามนี้เขายังต้องประหยัดเวลาไปทำความเข้าใจกฎเขตแดนอีก
แม้ของขวัญชิ้นนี้จะเป็นเพียงวิชาเซียนระดับเซียนมนุษย์ซึ่งสุดแสนธรรมดา แต่มันก็เป็นวิชาเซียนอยู่ดี และสามารถเพิ่มพลังต่อสู้ได้บ้าง
“สหาย รอเดี๋ยวก่อน”
ทันใดนั้น หนึ่งเสียงก็ดังมาจากข้างหลังเขา
ชายผมยุ่งคล้ายรังนกผู้หนึ่งวิ่งยิ้มร่ามาหาเจียงผิงอัน
“สหาย ข้าก็เพิ่งสำเร็จการประเมินของสำนักนอก ภายหน้าเราจะเป็นศิษย์ร่วมรุ่นกัน ข้าชื่อหยางหลวน ปีนี้อายุยี่สิบสาม สหายชื่ออะไรหรือ?”
เจียงผิงอันชำเลืองอีกฝ่าย คนผู้นี้สร้างรากเซียนในกายแล้ว รอบกายเรืองรองเจ็ดดารา เทียบจากระดับก็นับเป็นรากเซียนระดับเซียนสวรรค์
เรื่องน่าแปลกคือ รากเซียนของอีกฝ่ายมีรูปลักษณ์แปลกพิกล ดูเหมือนมีดเล่มหนึ่งซึ่งเรืองรองอำนาจประหลาด
การมาถึงระดับนี้ได้ด้วยอายุเพียงยี่สิบสามนั้นน่ากลัวยิ่ง
“เจียงผิงอัน”
เจียงผิงอันตอบอย่างสุภาพ มิพูดมากจนเกินไป แล้วเดินไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายสู่หอวรยุทธ์
หัวใจคนยากหยั่งถึง ไร้ผู้ใดทราบว่าผู้เข้าหามีจุดประสงค์ใด
หยางหลวนมิได้สนใจท่าทีของเจียงผิงอัน สองมือประสานรองศีรษะ รีบสาวเท้าไล่ตามไปเร็วจี๋ “สหาย ข้าเห็นว่าเจ้านิ่งมาก น่าจะอายุมากกว่าข้า จากนี้ข้าเรียกเจ้าเป็นพี่ใหญ่นะ”
“ไม่สนใจ”
เจียงผิงอันสงสัยว่าคนผู้นี้จะมีเ
