“เถ้าแก่ ข้ามีอะไรอยากถาม เจ้าเคยได้ยินถึงผลเต๋าวิญญาณเซียนหรือไม่?”
เจียงผิงอันทำอะไรเรื่องโครงกระดูกในโลงแก้วผลึกมิได้ ยามนี้เขาเลยอยากให้โครงกระดูกรีบ ๆ ฟื้นความทรงจำแล้วไป ๆ เสีย
ก่อนหน้านี้เขาอยากขอให้ผู้อื่นช่วย แต่โครงกระดูกสมควรตายนี่ไม่รู้ไปเหยียบเท้าผู้ใดไว้ หลายภพภูมิจึงบรรลัยไปเพราะมัน
หากผู้อื่นรู้ว่าโครงกระดูกนี้อยู่กับเขา คงมิอาจรอดชีวิตได้แน่แท้
ต้องมิให้ผู้ใดรู้ว่าเขามีของเช่นนี้อยู่กับตัว
“ผลเต๋าวิญญาณเซียน? แน่นอนว่าเคยได้ยิน”
เถ้าแก่ลูบเคราเอ่ยปาก “ผลไม้นี้โด่งดังยิ่ง มันเป็นผลไม้ล ้าเลิศเหนือใดที่มีเพียงเซียนที่สามารถกินได้ มิเพียงมีความสามารถ
เยียวยา ยังพัฒนาการฝึกฝนได้ แถมยังรสชาติดียิ่ง เซียนมากมายแห่แหนอยากได้ แต่น่าเสียดายที่เรามีของเช่นนี้อยู่ไม่มาก”
“ก่อนที่ราชวงศ์เซียนจันทร์มายาจะถูกทำลาย ต้นผลเต๋าวิญญาณเซียนต้นหนึ่งปลูกอยู่ที่นั่น แต่น่าเสียดายที่มันถูกทำลายไปก่อนผลจะสุกงอม ยามนี้อยู่ในควบคุมร่วมกันของหลายขุมกำลังใหญ่”
“ข้าได้ยินว่า อีกไม่กี่สิบปี ผลจากต้นไม้นี้จะสุกงอม ขุมกำลังหลักมากมายจะปราชันแย่งมัน”
“ไฉนเจ้าจึงถามเรื่องนี้หรือ สิ่งนี้มิใช่สิ่งที่เจ้าในขอบเขตนี้จะแตะต้องได้ อย่าคิดถึงมันเลย”
เจียงผิงอันถอนใจในอก
สิ่งที่เซียนนิยมกิน ฟังเช่นไรก็แพงหูดับ ยามนี้เขามิอาจตะกายถึงได้เลย
ต้องพยายามพัฒนาขอบเขต ยิ่งความแข็งแกร่งสูงยิ่งหาเงินได้เร็ว ไว้ค่อยซื
