นย้ำยอีก เจ้ำต้องใช้ทรัพยำกรระดับยอดสมบัติต่อไปจึงเคลื่อนย้ำยได้ โปรดถนอมโอกำสเคลื่อนย้ำยไว้ด้วย”
จิตศำสตรำกล่ำวเตือน
เจียงผิงอันพยำยำมสะกดควำมกลัวในใจสุดก ำลัง ขณะกล่ำวกับฮั่วไห่โจว
“ผู้อำวุโส ข้ำไร้ควำมแค้นต่อฝ่ำยรักษำระเบียบ ทุกที่ล้วนมีแกะด ำ มีผู้อำวุโสที่ท ำงำนอย่ำงไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเช่นท่ำน ศำลำเติงเซียนจะรุ่งเรืองอย่ำงแน่นอน”
“ฮ่ำ ๆ เจ้ำนี่คำรมดีเสียจริง”
ฮั่วไห่โจวลูบเครำพลำงแย้มยิ้ม “พรสวรรค์เจ้ำไม่เลว หำกเจ้ำเต็มใจเข้ำร่วมฝ่ำยรักษำระเบียบของข้ำ เจ้ำก็ไม่ต้องรับบททดสอบเข้ำร่วมกับเรำได้เลย”
เมื่อศิษย์ศำลำเติงเซียนทั้งหลำยได้ยินเช่นนี้ ม่ำนตำของพวกเขำก็หดตัว
แม้พวกเขำจะเกลียดแค้นฝ่ำยรักษำระเบียบ พวกเขำก็อยำกเข้ำไปกอบโกยทรัพยำกรในนั้นเช่นกัน นี่เป็นสิ่งที่ศิษย์มำกมำยท ำได้เพียงฝันถึง
แต่ยำมนี้ ผู้อำวุโสฝ่ำยรักษำระเบียบถึงกับเชื้อเชิญบุคคลชื่อเจียงผิงอันนี่เข้ำร่วมด้วยตนเอง
ในกำลก่อน ที่ถังเฉินเข้ำร่วมได้เพรำะผ่ำนกำรทดสอบ
ขอเพียงเข้ำร่วมฝ่ำยรักษำระเบียบ ก็เหมือนเหยียบทะยำนขึ้นสู่ฟ้ำ
