ทางยาวกว่าจะหยุดได้
แม้หม่าปั๋วลี่จะมิได้กระเด็นไกล สีหน้าของเขาก็ยังเปี่ยมความพรั่นพรึง
อีกฝ่ายเพิ่งบรรลุระดับเขตแดนแท้ ๆ ทำไมจึงมีพละกำลังแข็งแกร่งเช่นนี้? กระทั่งต่อยเขาในเขตแดนตัวเองได้!
แม้จะใช้พละกำลังแข็งแกร่งยิ่ง ก็ทำได้เพียงหักแขนอีกฝ่ายเท่านั้น
หลังตะลึงไปครู่หนึ่ง หม่าปั๋วลี่ก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง “เหลาจื่อจะรอดูว่าเจ้ายังทำอะไรได้อีก!”
เขาเกลียดอัจฉริยะเช่นนี้ที่สุด ทำไมในระดับเขตแดนเหมือนกันอัจฉริยะเหล่านี้จึงแข็งแกร่งกว่าได้?
การฆ่าอัจฉริยะเช่นนี้ทำให้เขามีความสุข เปี่ยมความภาคภูมิพอใจ
นี่จะเป็นหมัดสุดท้ายแล้ว
เจียงผิงอันชำเลืองแขนอันบิดหักของเขา พลางพึมพำกับตน“ร่างนี้แข็งแกร่งไม่พอจริง ๆ”
ระหว่างทะลวงขอบเขตเมื่อครู่ เพื่อรับทัณฑ์อัสนี พลังในกายร่างหลักนี้จึงเหือดหาย มิอาจต่อสู้ต่อไปได้
อวตารร่างมารศักดิ์สิทธิ์เหินออกจากโลกใบน้อย ขวางตรงหน้าร่างหลักแล้วปราชันกับหม่าปั๋วลี่อีกครั้ง
ตู้ม!
พลังอันร้ายกาจทำให้พื้นพสุธาแหลกระเบิด เกิดเป็นหลุมมหึมาชวนสะพรึง
ในหลุมนั้น สองหมัดอันเรืองประกายพุ่งปะทะ โลหิตหยาดหยดย้อมกำปั้น
ความตกใจในอกหม่าปั๋วลี่แปรเปลี่ยนเป็นความผวา
สัตว์ประหลาด!
นี่มันสัตว์ประหลาด!
เขาบรรลุอำนาจเขตแดนแล้ว และในเขตแดนของเขา ต่อให้เป็นยอดฝีมือผู้บรรลุอำนาจเขตแดนเหมือนกัน ยังมีน้อยคนยิ่งจะประมือเขาตรง ๆ ได้
แต่เจ้านี่ซึ่งเพิ่งบรรลุขอบเขตกลับทำได้!
กฎทำลายล้าง กฎจ
