วเซิงเฉวียน… หัวหน้าของสามหน่วยสี่กองมีใครเคยนึกถึงฉันบ้างหรือเปล่า? น่าขำจริงๆ! หากฉันมีอาวุธวิเศษในมือ พลังต่อสู้แทบจะห่างไกลจากพวกจางเวยอวี่ซะอีก สุดท้าย… นายกลับยอมที่จะมอบให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดตอนต้นคนหนึ่งแทนที่จะเป็นฉัน! นี่คือสิ่งที่พวกนายพูดว่าพยายามทำทุกอย่างเพื่อยกระดับความสามารถของมนุษยชาติงั้นเหรอ น่าขำจริงๆ!”
จ้าวซิ่งอู่เยาะหยันตัวเอง ไม่นานก็ฟื้นฟูเป็นปกติ ระหว่างที่ประมือกับขงหลิงหยวนก็เอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่จำเป็นต้องถ่วงเวลาแล้ว ฉันจะไม่ให้เวลานายแล้วเหมือนกัน ร่างแยกพลังจิตใจของขั้นสุดยอดก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้ทุกอย่าง! ขงหลิงหยวนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน นายคงไม่อยากให้ฉันไปโจมตีฆ่าพวกลู่เฟิ่งโหรวหรอกสินะ? อุทิศตัวเองซะ ฉันจะปล่อยพวกเขาไป!”
“อาศัยคนอย่างนาย?” ฟางผิงแค่นหัวเราะ มองไปทางผู้อาวุโสเก้าและยอดฝีมือขั้นแปดบางส่วนที่ไล่ตามเขามา เห็นยอดฝีมือขั้นแปดพวกนั้นร่างทองเกือบจะพังทลายแล้วก็ฉีกยิ้มว่า “พวกนายกล้าเข้าใกล้ฉันงั้นเหรอ? มา! ฉันจะส่งร่างแยกพลังจิตใจขั้นสุดยอดให้พวกนาย ดูสิว่าพวกนายจะกล้าหรือเปล่า!”
สิ้นเสียง ในมือฟางผิงก็ปรากฏกระบี่หยกขึ้นมา มองไปรอบทิศทางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “มาสิ ขั้นเก้าอ่อนแอหนึ่งคนรวมกับขั้นแปดพวกนั้น ฉันจะดูสิว่าพวกนายกล้ามาหรือเปล!”
ผู้อาวุโสเก้าไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ตอนนี้เงียบสงบอย่างยิ่ง เอ่ยเนิบช้าว่า “ของพวกนี้เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอก! ฆ่
