าสะพรึงกลัวสาดไปทั่วฟ้าดิน เรืองรองเจิดจรัสคลับคล้ายจะทำลายได้ทุกสิ่ง
ยอดฝีมือขั้นต้นขอบเขตบูรณาการหลายคนไร้โอกาสปัดป้องถูกระเบิดแหลกเป็นธุลีไปทันใด
เจียงผิงอันฉวยโอกาสนี้รีบหนี แม้การทำลายตัวเองของยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตบูรณาการจะน่ากลัว แต่ขอเพียงไหวตัวปกป้องตนเองหรือหลบเลี่ยงเร็วพอ ก็หามีภัยคุกคามใดไม่
“จะหนีได้หรือ!”
ยอดฝีมือขั้นกลางขอบเขตบูรณาการผู้หนึ่งพุ่งมาเบื้องหลังเจียงผิงอัน ออกหมัดเข้าใส่เขาทันที
ในกายเจียงผิงอันเกิดเสียงกระดูกร้าว ปากกระอักเลือด ร่างถูกกระแทกลงสู่พื้น
แดนดินนั้นแข็งสุดขั้ว เมื่อเจียงผิงอันกระแทกพื้น ก็ทำได้เพียงกระทบฝุ่นคลุ้งตลบ
ร่างของเจียงผิงอันเปรอะฝุ่น ใบหน้าเปี่ยมโทสะและความสิ้นหวังหันไปจ้องมองผู้คนบนฟ้า พลางตะโกนว่า “หากพวกเจ้าฆ่าข้า ศาลาเติงเซียนไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!”
ทุกผู้ล้วนมองตอบอย่างเหยียดหยาม สองฝ่ายเป็นศัตรูอยู่แล้วพวกเขาหากลัวคำขู่เช่นนี้ไม่
“แม่จะส่งเจ้าไปโลกหน้าซะ!” เถียนซีใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์วงล้อจันทราเข้าโจมตีเจียงผิงอัน
“ตายด้วยกันเลย!” เจียงผิงอันระเบิดตัวเองทันที แสงสว่างอันทรงอำนาจทำให้ดวงตะวันเกือบสิ้นรัศมี เกิดเป็นดวงแสงมหึมารัศมีหลายร้อยจั้ง
ปวงชนรีบถอยเลี่ยงไป
หนึ่งในผู้ฝึกตนจากเคหาสน์เทพจันทรายิ้มบาง “เจียงผิงอันก็แค่นี้ ต่อหน้าอำนาจเด็ดขาด อัจฉริยะใดก็ไร้ประโยชน์”
ก่อนหน้านี้ลือกันว่าเจียงผิงอันแข็งแกร่งยิ่ง แต่ยามนี้กลับ
