วนรับไว้ได้ด้วยปีกเนื้อของมันอย่างเฉียดฉิว
หมัวล่วนกระเด็นหัวทิ่ม ร่างของมันกระแทกเข้ากับอุกกาบาตที่ลอยอยู่ใกล้ ๆ
ทั้งสองประมือเพียงประเดี๋ยว นอกจากยอดฝีมือเหนือขอบเขตมหายานซึ่งเห็นทุกเหตุการณ์ชัดเจน ยอดฝีมือใต้ขอบเขตบูรณาการหาไหวตัวทันไม่
หมัวล่วนตั้งหลักใหม่ มองปีกเนื้อที่ถูกต่อยกระจาย แล้วกล่าวเบาๆ ด้วยภาษาของเขตแดนมารมืดทมิฬ “มิน่าเจ้าจึงกล้ากำแหง มีฝีมืออยู่บ้างนี่เอง”
เจียงผิงอันเอ่ยเสียงเรียบ “อย่ามัวลองเชิง ใช้อำนาจเซียนที่ซ่อนไว้ออกมาได้เลย เจ้าจะได้ตายอย่างสมศักดิ์ศรี”
หมัวล่วนขมวดคิ้ว อีกฝ่ายรู้ได้อย่างไรว่ามีปราณเซียนอยู่? รู้ได้เช่นไรว่ามันมีปราณเซียน?
ผู้ฝึกตนมนุษย์และเหล่ามารต่างงุนงง
ศาสตราเซียน?
หมัวล่วนยังซ่อนศาสตราเซียนไว้หรือ?
ทว่า ไม่นานนักพวกเขาก็ได้ทราบว่าเจียงผิงอันมิได้หมายถึงศาสตราเซียน
“ตามใจเจ้า!”
หมัวล่วนมิสนใจว่าเจียงผิงอันรู้ได้เช่นไร มันกระตุ้นปราณเซียนในกาย ปีกเนื้อที่ระเบิดไปฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
ปราณเซียนระดับนี้และปราณจากศาสตราเซียนจะไม่ดึงความสนใจจากภพเซียนมา จะใช้ตามใจเช่นไรก็ได้
ขณะนี้ บรรยากาศรอบกายหมัวล่วนแปรเปลี่ยนมหาศาล พลังมืดมิดรอบกายแปรสู่ทองสว่าง
สรรพชีวิต รวมถึงสัตว์ประหลาดเฒ่าระดับสูงบางผู้ล้วนเกิดความอยากก้มลงกราบกราน
อำนาจเช่นนี้คล้ายกับคลื่นปราณเซียนจากศาสตราเซียนยิ่ง
“ปราณเซียน!!”
ขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนมนุษย์หรือมารล้วนตกใจจนห
