ลุดอุทาน หัวใจของพวกเขาเต้นระรัวเช่นอัสนีกระหน ่า เส้นขนลุกชูชัน
“เป็นไปได้เช่นไร!”
“ไฉนผู้ฝึกตนขอบเขตบูรณาการจึงกระตุ้นปราณเซียนขึ้นมาได้!”
“ข้าถูกวิชามายาเข้าแล้ว ข้าต้องโดนวิชามายาเข้าแน่ ๆ”
พลังอันตำนานเล่าว่ามีเพียงผู้อยู่ในขอบเขตเซียนมนุษย์เท่านั้นที่ใช้ได้ บัดนี้มาอยู่ในมือผู้ฝึกตนขอบเขตบูรณาการผู้หนึ่ง!
หากพวกเขามิได้มาเห็นกับตา คงไม่มีทางเชื่อเรื่องเกินคาดคิดถึงเช่นนี้
เรื่องนี้เกินความรู้ความเข้าใจของพวกเขาไปโดยสิ้นเชิง
ทำไมกัน? ทำไมผู้ฝึกตนขอบเขตบูรณาการจึงกระตุ้นปราณเซียนที่กระทั่งผู้ฝึกตนขอบเขตพ้นพิบัติมิอาจเอื้อมถึงได้?
หมัวล่วนใช้ปราณเซียนมาสู้เช่นนี้ เจียงผิงอันจะชนะได้อย่างไร?
“พี่ผิงอัน!”
หลี่เยว่เยว่เร่งใช้งานหอคอยสยบเซียน สาดส่องรัศมีเซียนเข้าปกป้องเจียงผิงอันทันที
นางได้ครอบครองศาสตราเซียนครึ่งขั้น พอรู้เรื่องปราณเซียนอยู่บ้าง และรู้ถึงความน่ากลัวของมัน
นี่มิใช่สิ่งที่พี่ผิงอันจะสู้ด้วยได้เลย
เจียงผิงอันหันไปพูดกับหลี่เยว่เยว่ด้วยรอยยิ้มบาง “มิต้องปกป้องข้า เราดวลกันอยู่นะ”
“แต่เขามีปราณเซียน พลังนี้แข็งแกร่งมาก ๆ นะ!”
สีหน้าของหลี่เยว่เยว่เปี่ยมความกังวล กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจียงผิงอัน
“ในเมื่อข้ารู้ว่าเขามีปราณเซียน ข้าย่อมมีวิธีจัดการกับมัน” เจียงผิงอันตอบ
เมื่อเห็นสายตาเคร่งขรึมหนักแน่นของเจียงผิงอัน หลี่เยว่เยว่ก็ขบริมฝีปากแดง ยอมให้หอคอยสยบเซียนถอยกลั
