าศาลเพียงนี้
เจียงผิงอันก้าวเท้าจะเดินออกไป ทว่าทันใดนั้น จี้เฟยก็คว้ามือเขา พูดขึ้นอย่างเป็นกังวล
“หากเอาชนะไม่ได้ รีบกลับมานะ อย่าให้เมี่ยวอีต้องเสียบิดา”
“อื้อ”
เจียงผิงอันตอบกลับเบา ๆ เหยียบย่างสู่สุญตาก้าวออกไป
ผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารจ้องมองสมรภูมิอย่างกระสับกระส่ายไม่รู้เจ้านิกายจะรับมือคู่ต่อสู้ไหวหรือไม่
ทุกผู้กลั้นหายใจจับจ้อง หนึ่งศึกใหญ่กำลังจะเปิดฉาก
นี่อาจจะเป็นการต่อสู้ระหว่างอัจฉริยะสูงสุดสองบุคคลในยุคสมัยนี้
ทั่วป๋าหมิงเจินโคจรพลังในกาย ปราณมารทรงพลังทะลักไหลวายุโหมกระหน ่าโหยหวน
“เจียงผิงอัน เจ้าแข็งแกร่งมากจริง ๆ แต่เจ้าไม่มีทางคะเนอำนาจของโลหิตเซียนได้หรอก วันนี้ ข้าจะให้เจ้าได้ประจักษ์อำนาจบรรพชนมารของเรา…”
เปรี้ยง!
ร่างของทั่วป๋าหมิงเจินระเบิดเละ
“พูดพล่ามอะไรมากมาย”
เจียงผิงอันเคลื่อนย้ายมาตรงหน้าทั่วป๋าหมิงเจิน ออกหมัดเข้าใส่ตรง ๆ
หมัดนี้มิได้สร้างคลื่นพลังมากมาย ดูประหนึ่งออกหมัดชกแสนธรรมดา
หลังจากสร้างเมล็ดพันธุ์เซียน การควบคุมพลังของเขาก็บรรลุจุดสูงสุด
พลังหมัดถูกส่งตรงเข้าไประเบิดในร่างอีกฝ่าย มิกระจายหายไปในบริเวณรอบข้าง จึงทั้งประหยัดพลังและแผลงฤทธิ์รุนแรงกว่า
เขาใช้พลังวิญญาณเก็บโลหิตของมันไป ไว้ภายหลังจะได้กลั่นบริสุทธิ์ ลอกเลียนโลหิตมารสวรรค์ใหม่อีกครั้ง
โลหิตเซียนหยดนี้ ให้อีกฝ่ายใช้ เสียของแท้ ๆ
เหตุกะทันหันนี้ทำให้ศีรษะของปวงชนคลับคล้ายถูกตบจนอื้ออ
