น้าเคืองแค้นเดือดดาล
“พวกเจ้าฝ่ายรักษาระเบียบทำตัวเหิมเกริมนัก มาฆ่าคนกันถึงที่!การกระทำน่ารังเกียจ คนหนีผีไม่คบ!”
เหล่าศิษย์ที่มาตรวจสถานการณ์ดูตะลึง
“ฝ่ายรักษาระเบียบกร่างอำนาจเพียงนี้เลยหรือ?”
“น่ากลัวยิ่งนัก หากภายหน้าฝ่ายรักษาระเบียบครองอำนาจ ก็ไม่รู้ศาลาเติงเซียนจะเกิดอะไรขึ้นเลย”
“แต่ทำไมจึงมีคนตายจากฝั่งฝ่ายรักษาระเบียบเยอะนัก?”
“เหลวไหล เพราะเจียงผิงอันตอบโต้น่ะสิ ถูกโจมตี ใครบ้างไม่ขัดขืน?”
ชางจวงมิคาดว่าเจียงผิงอันจะไร้ยางอายยิ่งกว่าตน และอธิบายต่อปวงชน
“ทุกท่าน อย่าฟังเขากุเรื่อง เขาลงมือก่อนชัด ๆ แล้วทำร้ายตัวเองมาใส่ความข้า!”
“ฮ่า ๆ~ โคตรตลกเลย!”
เจียงผิงอันระเบิดหัวเราะด้วยโทสะ พูดราวตนถูกปรักปรำสุดขีด“พวกเจ้าฝ่ายรักษาระเบียบเป็นเช่นไร ศิษย์ศาลาเติงเซียนมิรู้ทั่วกันแล้วหรือ?”
ศิษย์มากมายที่เร่งรุดมากระซิบกระซาบ สายตาสุดแสนไม่เชื่อถือชางจวง
ฝ่ายรักษาระเบียบทำเรื่องชั่วช้ามากมาย ไม่ว่าใครก็อดสงสัยฝ่ายรักษาระเบียบมิได้
“เกิดอะไรขึ้น?”
หนึ่งเสียงแว่วมา แล้วหลัวซู่ ประมุขศาลาเติงเซียนก็ปรากฏกาย
นางสวมชุดกระโปรงสีเขียวอ่อน ดุจใบไม้งอกใหม่ยามวสันต์ เบาบางพริ้งพราย
เมื่อพบประมุขศาลา ศิษย์ศาลาเติงเซียนทุกผู้ก็เหินลงจากเวหาคุกเข่ากุมกำปั้นคารวะ
“ใต้เท้าประมุขศาลา!”
ชางจวงทราบแล้วว่าเรื่องนี้ทวีคูณใหญ่โต รีบใช้ยันต์สื่อสารติดต่อผู้อาวุโสฮั่วทันที
เจียงผิงอันสุดแสนไม่พอใจ “ประมุ
