ขศาลา ข้าสงสัยว่าคนจากฝ่ายรักษาระเบียบจะเป็นไส้ศึกทั้งหมดขอรับ พวกเขาถึงกับฆ่าคนอย่างอุกอาจ!”
“เหลวไหล! เจ้าใส่ความเราชัด ๆ ไม่ว่าเราจะโง่เพียงไร เราก็ไม่ลงมืออย่างโจ่งแจ้งหรอก!”
ชางจวงร่างสะท้านด้วยโทสะ ในที่สุดก็เข้าใจว่ายามพวกเขารังแกคนก่อนหน้านี้ ฝ่ายถูกรังแกรู้สึกเช่นไร
เจียงผิงอันโจมตีต่อไป “เรื่องพวกนี้ พวกเจ้าฝ่ายรักษาระเบียบทำมาน้อยที่ไหน?”
“พวกเจ้ามีคนเยอะแยะ ตั้งใจฆ่าข้าก่อนแล้วค่อยสารภาพร่วมกันแต่ข้าแข็งแกร่งกว่าพวกเจ้าคิด มิได้ตายด้วยน ้ามือพวกเจ้า แผนจึงล่มไม่เป็นท่า…”
ขณะเจียงผิงอันพูดเช่นนี้ เขาพลันกระอักเลือดอีกคำ ดูบาดเจ็บสาหัส
หลัวซู่ชำเลืองเจียงผิงอัน ลอบกล่าวในใจว่าเด็กนี่เล่นละครเก่งจริง ๆ
แน่นอน นางรู้ว่าเจียงผิงอันกำลังเล่นละคร เพราะนางจับตามองที่นี่อยู่สักพักแล้ว
หลัวซู่พอใจกับการกระทำของเจียงผิงอันยิ่ง แต่ใบหน้าของนางเย็นเยียบดุจน ้าแข็งเกาะ เอ่ยขึ้นเสียงเย็น
“ฝ่ายรักษาระเบียบเมินเฉยต่อกฎของศาลาเติงเซียน ลงมือกับศิษย์ศาลาเติงเซียนสุ่มสี่สุ่มห้า จับเข้าคุกมืด!”
ชางจวงคุกเข่าตะโกน “ประมุขศาลา! ข้าถูกใส่ความขอรับ!”
เจียงผิงอันกล่าวจากข้างตัว “ยามเจ้าเข้าคุกมืดไป ก็จะพบว่าคนข้างในก็ร้องเหมือนเจ้าแหละ”
ชางจวง “…”
หลัวซู่ปริปากอีกครั้ง เสียงของนางแพร่ไปทั่วสำนัก
“เพื่อให้แน่ใจว่าศิษย์ศาลาเติงเซียนจะได้ฝึกฝนตามปกติ และเพื่อรักษาบรรยากาศของศาลาเติงเซียน จากวันนี้ไ
