รขัดกลึง ใบหน้างดงามสดชื่นเช่นพนาไพรยามสารท
นางงดงามสะพรั่งหมดจด ส่งกลิ่นกายหอมสดชื่น
เมิ่งจิงเงยหน้า ดวงตาเรืองรองเช่นประกายดาวจ้องมองมา “เจ้าท่อนไม้ ร่างโกลาหลพ่ายแก่เหลียงเซียวหงแล้ว เหลียงเซียวหงแข็งแกร่งมาก และดูเหมือนจะบรรลุวิชาที่สาบสูญของมหาจักรพรรดิหมัดจักรพรรดิด้วยนะ”
เจียงผิงอันนิ่งไปเล็กน้อย เขาเคยสู้กับซือถูหลิงเฟิงมาก่อน และทราบว่าซือถูหลิงเฟิงแข็งแกร่ง
แต่เกินคาด ปรากฏว่าซือถูหลิงเฟิงพ่ายแก่เหลียงเซียวหงเสียได้
หมัดจักรพรรดิ…
มันฟังดูแข็งแกร่งยิ่งนัก เหตุใดยามประชันจำนงมหาจักรพรรดิก่อนหน้านี้ จึงมิเคยเห็นมหาจักรพรรดิใช้มันออกมาเลย?
มิใช่มหาจักรพรรดิสร้างวรยุทธ์นี้ยามเยาว์วัยหรือ?
“อย่าห่วงเลย ความแค้นของท่านอาเมิ่ง ข้าจะสะสางแน่นอน”เจียงผิงอันยืนยัน
หากไม่มีเมิ่งโค่ว เจียงผิงอันคงตายในอำเภอเล็กจ้อยนั่นไปเนิ่นนาน ไม่มีเจียงผิงอันเช่นวันนี้แน่นอน
“รอเจ้าไร้เทียมทานในฟ้าดินก่อนค่อยว่ากันเถอะ”
เมิ่งจิงไม่อยากให้เจียงผิงอันอยู่ในอันตราย
ขณะที่เจียงผิงอันกำลังคิดอ้าปากพูดอะไร หนึ่งสายอัสนีก็พุ่งมาอยู่ข้างตัวเขา
เหลยจั้งผู้เต็มไปด้วยมัดกล้ามปรากฏตัว เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเป็นมิตร “หลานเขย ทำไมเจ้ามาไม่ทักทายผู้ใหญ่อย่างข้าก่อน ข้าจะได้ออกมารับเจ้า”
เมิ่งจิงเอนตัวในอ้อมแขนเจียงผิงอัน ชำเลืองมองตาเฒ่าไร้ยางอายผู้นี้จากหางตาพลางพูดด้วยน ้าเสียงพิกล
“อย่าสับสนสิ เจ้าท่อนไม้ของข้ายั
