าเก็บเรื่องในวันนี้ไว้เป็น ‘ความลับ’
ไม่มีหนทางอื่น ถึงอย่างไรจูเอ้อร์กระทำการเช่นนี้ก็ถือว่าไม่เหมาะสม
หากข่าวนี้หลุดออกไป ไม่เพียงแต่เจ้าตัวจะเสียหน้า ยังอาจยิ่งทำลายชื่อเสียงของหลิวซื่อ อีกทั้งไม่เป็นผลดีกับหมอชาวบ้านด้วย
“จูต้าเหนียง ฝ่ายที่ควรขอบคุณคือข้า ขอบคุณที่ไม่ถือโทษข้าเรื่องนั้น หากเป็นครอบครัวอื่นเกรงว่าข้าคงไม่อาจรอดพ้นจากการโดนทุบตีได้” หมอชาวบ้านกล่าวพลางยกยิ้มเจื่อน
ตอนรักษาหลิวซื่อเขาก็เห็นเพียงชีวิตคนในสายตา ไม่ได้คิดเป็นอื่นยามเร่งรีบ ทว่าเมื่อกลับมาทบทวนดูในภายหลัง เหงื่อบนหลังก็แตกซ่ก
กลัวว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์จะกลับมาหาเรื่อง
นึกไม่ถึงว่าผู้ที่ ‘หาเรื่อง’ เขากลับไม่ใช่นาง แต่เป็นลูกชายต่างหาก เป็นนางที่ออกหน้า ‘ปกป้อง’ เขาเอาไว้
เมื่อคิดว่าตนเองเคย ‘เชื่อตามคำคนอื่น’ หลงคิดว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ไม่ดี ตอนนี้ได้พบปะเพียงไม่กี่ครั้งก็ได้รู้ซึ้งว่านางอาจขาดเขลาในเรื่องเล็ก ๆ ไปบ้าง แต่เรื่องสำคัญนั้นไม่ขาดเขลาแต่อย่างใด
เย่อวี๋หรานปัดมือ “ในเมื่อท่านบอกว่าหากเป็นครอบครัวอื่นก็เป็นเรื่องของครอบครัวอื่น ครอบครัวเราต่างออกไป บุญคุณต้องตอบแทนแค้นต้องชำระ เราไม่เคยขาดเขลาเรื่องนี้ ท่านรักษาหลิวซื่อให้เป็นเรื่องจริง หากท่านไม่ทำเช่นนั้นไม่รู้ว่าตอนนี้นางจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ สิ่งใดจะสำคัญไปกว่าชีวิตนาง หากนางตายไปก็ไม่มีหลงเหลือ”
หลังจากไปส่งหมอชาวบ้าน นางก็เรียกจูเอ้อร
