เร็วกว่าเดิม ตั้งใจว่าจะกินก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศชามนี้ให้หมดแล้วจะขอเพิ่มอีกชาม
เยี่ยนเหออันเหล่มาทันที “นั่นคือชามสุดท้ายแล้ว ข้าเหลือไว้เป็นมื้อดึก”
“มื้อดึกอันใดของเจ้า? ข้ายังไม่อิ่มเลยนะ เหออัน ยกชามสุดท้ายให้ข้าเถอะ”
“อย่าแม้แต่จะฝัน บนโต๊ะยังมีอาหารอีกหลายอย่าง เจ้ากินอย่างอื่นก็ได้นี่” เยี่ยนเหออันชี้จานอะไรบางอย่างที่ถูกหั่นเป็นเส้น ๆ ดูแล้วแปลกพิลึก “นี่ก็เป็นของที่บ้านซุ่นเต๋อทำเองเหมือนกัน เรียกว่าผัดเต้าหู้ ใส่น้ำพริกสูตรบ้านซุ่นเต๋อ มั่นใจได้เลยว่าเจ้าไปหากินข้างนอกไม่ได้แน่นอน…”
อวี๋จิ้งฉีมองแวบหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ปล่อยมือจากก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศ “ไม่เป็นไร ข้าเอามาผสมกับเจ้านี่กินก็ได้ ข้าเป็นแขก ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศชามนั้นก็ยกให้ข้าเถอะ”
“เจ้าชอบแย่งของกับคนอื่นเช่นนี้หรือ?” เยี่ยนเหออันอ่อนอกอ่อนใจ
“ข้าเป็นแขก ในฐานะเจ้าบ้าน เจ้าไม่ควรเอาของที่ดีที่สุดมารับรองข้าหรอกหรือ?” อวี๋จิ้งฉีแย้ง
สุดท้าย เยี่ยนเหออันจนปัญญา ได้แต่ยกก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศชามนั้นให้อีกฝ่าย
จูชีมองคนนั้นที คนนี้ที ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
‘ในเมื่อชอบกิน ทำไมไม่ขอจากข้าล่ะ?’
เขาหันไปพูดกับเย่อวี๋หราน “ท่านแม่ จิ้งฉีดูเหมือนจะชอบกินก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศมาก ของพวกเรายังเหลืออยู่ไหมขอรับ? ถ้ายังเหลือ แบ่งให้จิ้งฉีสักหน่อย ท่านคิดว่าได้ไหม?”
อวี๋จิ้งฉีได้ยินว่าพูดถึงตนเองก็กางหูผึ่ง ทั้งยังคิดในใจว่า ‘เจ้าเป
