ร้ายคนอื่นหรือ?”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าไม่เหมาะ?”
“อาจารย์พูด”
“…” จูซานไร้คำจะกล่าว ได้แต่เปลี่ยนวิธีพูด “นั่นคือสิ่งที่อาจารย์พูด ไม่ใช่สิ่งที่เจี้ยนถงพูดเสียหน่อย ตกลงแล้วจะเหมาะหรือไม่เหมาะก็ต้องให้เจี้ยนถงตัดสินใจ นอกจากนี้ นั่นเป็นบทเรียนเสริมที่อาจารย์มอบให้เจ้า มีเพียงเจ้าส่งมอบสิ่งของพวกนี้ออกไป คนอื่นจึงจะรู้ว่าอาจารย์ได้มอบสิทธิพิเศษให้เจ้าหรือไม่”
จูชีกะพริบตาปริบ ๆ ไม่ใคร่เข้าใจนัก
สิ่งที่เดิมทีก็ไม่เหมาะกับหลิวเจี้ยนถง ไฉนจึงพูดถึงสิทธิพิเศษอะไรนั่นด้วยเล่า?
แต่ช่างเถอะ ในเมื่อพี่สามพูดเช่นนี้จะต้องมีเหตุผลแน่นอน เขาแค่เอาไปให้ก็พอแล้ว
ถึงอย่างไรของพวกนี้ก็ไม่ใช่ความลับอะไรอยู่แล้ว
ไม่ว่าจูซานจะสายตาแหลมคมเพียงใดก็คงคิดไม่ถึงว่า ไม่ว่าจะส่งมอบสิ่งของให้หรือไม่ สิ่งที่ควรเก็บเอาไว้ก็ยังต้องเก็บเอาไว้อยู่ดี
ทำอย่างไรได้ ใครใช้ให้จูชีเข้าสำนักศึกษามาทีหลัง ทั้งยังไม่ได้ฉลาดเท่าคนอื่น แต่กลับสอบเป็นซิ่วไฉได้ก่อนใครกันเล่า?
“นี่เป็นบทเรียนเสริมที่อาจารย์ยกให้เจ้า?” หลิวเจี้ยนถงเห็นสิ่งของในมือแล้วก็เงียบไป
จูชีพยักหน้า “ใช่แล้ว อาจารย์ให้มา พี่สามบอกว่าให้ข้าเอาของพวกนี้มาให้ท่าน ท่านจะได้ไม่พูดว่าอาจารย์ยกสิทธิพิเศษให้ข้า ไม่เข้าใจเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ อาจารย์ก็บอกแล้วว่าของพวกนี้เหมาะกับข้าเท่านั้น ไม่เหมาะกับคนอื่น ไม่อย่างนั้นก็คงเอาออกมานานแล้ว ไม่ให้ข้าคนเดียวหรอก…”
เข
