าได้พูดเรื่องอื่นอีกหรือไม่ หลิวเจี้ยนถงไม่ทราบ สิ่งที่เขาได้ยินมีเพียงคำว่า ‘สิทธิพิเศษ’ เท่านั้น
ทันใดนั้น เขาพลันนึกถึงเรื่องมงคลระหว่างตนเองกับเสินอิงอวี่
ถ้าเขาแต่งกับเสินอิงอวี่ เช่นนั้นคนที่อาจารย์เสินดูแลเป็นพิเศษก็จะเปลี่ยนมาเป็นเขาแล้วน่ะสิ?
เกรงว่าจูซานเองก็คงคิดไม่ถึงว่าความปรารถนาดีของเขากลับกลายเป็นอย่างอื่นในสายตาของหลิวเจี้ยนถงไปเสียได้
หากรู้เช่นนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะเสียใจทีหลังหรือไม่ที่ให้จูชีเอาของพวกนี้มาให้อีกฝ่าย
ขณะที่จูชีมาพบอาจารย์เสินที่สำนักศึกษาและไปหาหลิวเจี้ยนถงที่เรือนพัก เย่อวี๋หรานก็ตรงไปที่เรือนสกุลเหวิน
ยามนั้นเหวินเหรินซานไปเข้าเวรแล้ว ที่บ้านมีเพียงเหวินฮูหยินและน้องสาวของเขา
“จูต้าเหนียง ไอ้หยา ท่านก็จริง ๆ เล้ย มากี่ครั้งก็เอาของมาฝาก ถ้าท่านยังทำแบบนี้อีก คราวหน้าก็ไม่ต้องมาแล้วนะ” เหวินฮูหยินพูดจาเกรงอกเกรงใจแต่มือกลับไม่ได้เคลื่อนไหวชักช้า รับของมาแล้วก็บอกให้ลูกสาวรีบไปยกน้ำชามารับแขก
ตอนแรกที่ลูกชายไปช่วยหญิงชนบทสูงอายุคนหนึ่งโดยไม่มีเหตุผล นางยังไม่พอใจอยู่บ้าง แต่อีกฝ่ายมักมาเยือนบ่อย ๆ ทั้งยังเอาสิ่งของมาฝากเสมอ ถึงไม่พอใจกว่านี้ก็มีแต่ต้องพอใจ…กินของคนอื่นวาจาต้องหวาน รับของคนอื่นมือไม้ต้องอ่อนนี่นา
สิ่งที่ทำให้นางนึกยินดีที่สุดย่อมเป็นเรื่องที่ลูกชายนางไปหมู่บ้านสกุลจูแล้วไปต้องตาเด็กสาวคนหนึ่งเข้า
แม้อีกฝ่ายจะเป็นเด็กสาวชนบท แต่พื้นเพ
