ปเกา”
“และอย่าให้บาดแผลโดนน้ำด้วย”
……
เย่อวี๋หรานพยักหน้า…จดจำไว้ในใจและแสดงความขอบคุณ
เมื่อออกมาจากห้อง หลิ่วซื่อที่เห็นต้าเป่าก็รีบพุ่งเข้าไป
“ต้าเป่า…”
นางก้าวยาว ๆ ไปเบื้องหน้า ดึงต้าเป่าเข้ามามองสำรวจขึ้นลง
ราวกับในช่วงเวลานั้นมีคนเอาต้าเป่าไปทำอะไรบางอย่าง
เพราะต้าเป่าหาใช่เด็กไม่รู้ความ ท่านหมอไป๋หลี่น้อยจึงไม่ได้พันแผลให้เขา รอยเย็บหลายเข็มบนหน้าผากสามารถมองเห็นได้อย่างรวดเร็ว
หลิ่วซื่อเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดทั้งยังโกรธเกรี้ยว
เหตุใดแม่สามีจึงเห็นแก่ตัวเช่นนี้?
ไม่ใช่ว่ามันเป็นเพียงแค่การสอบขุนนางระดับเคอจวี่หรือ ไม่ใช่ว่าก็แค่การเป็นขุนนางหรือ เหตุใดเพียงเพื่อสิ่งเหล่านั้นจึงไม่สนใจไยดีลูกของนาง?
แน่นอนว่าเป็นเพราะไม่ใช่ลูกตัวเองจึงไม่เจ็บปวด!
“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรขอรับ!” ต้าเป่าปลอบโยน “ไม่เป็นไรแล้วขอรับ ท่านหมอบอกว่าตราบใดที่ใช้ยาทาอย่างเคร่งครัดก็ไม่เป็นไรแล้วขอรับ”
แต่การปลอบโยนของเขากลับไม่ได้เข้าไปในใจของหลิ่วซื่อ มันกลับยิ่งทำให้นางเศร้าใจ
เย่อวี๋หรานเพียงมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาคราหนึ่ง และส่งห่อยาให้หลี่ซื่อ
นางหมุนกายกล่าวขอบคุณท่านหมอไป๋หลี่น้อยอีกครา และพาคนทั้งกลุ่มออกไปจากโรงหมอ
หลังจากพวกเขาไปแล้ว หงจิ่วที่ยืนอยู่ข้างกายท่านหมอไป๋หลี่น้อยก็ถามขึ้นมา “ท่านอาจารย์ขอรับ คนที่ท่านบอกคือจูต้าเหนียงผู้นี้ใช่หรือไม่ขอรับ?”
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยพยักหน้าเบา ๆ “อืม!”
“เช่น
