ีความสามารถเข้ามาเท่านั้น ต้องรั้งไว้ด้วยไม่ใช่หรือ
ไม่ใช่ว่ามีน้ำใจไม่ได้
คุณช่วยพัฒนาสภาพแวดล้อมที่ยุติธรรมที่สุดให้บุคลากรก็ได้นี่
แต่ว่ายิ่งเป็นสถานที่จำพวกนี้เท่าไร ก็ยิ่ง…
พูดมากไปก็ถูกบล็อกหมด
ทุกคนล้วนเงียบไปชั่วขณะ
จางมู่ถอนหายใจ “พวกเขาพูดกับผมว่า อาจารย์ครับ ผมทนกัดก้อนเกลืออย่างมีความสุขไม่ได้ ถ้าผมตัวคนเดียวผมยอมรับได้แน่ แต่ผมมีลูกเมีย ผมมีพ่อแม่อยู่ ถ้าผมไม่ออก อนาคตลูกผมจะเป็นยังไงล่ะครับ ผมต้องวางแผนสำหรับอนาคตของเขา ผมยังต้องเลี้ยงพ่อแม่ในวัยชรา ขอโทษด้วยครับ…อาจารย์!”
เมื่อจางมู่พูดมาถึงตรงนี้ น้ำตาก็เอ่อคลอ
เขาถอนหายใจเอ่ยต่อว่า “ตอนนั้นผมบอกไปว่า ครอบครัวต่างหากสำคัญที่สุด ฉันสนับสนุนทางเลือกของนาย ถ้านายไปที่หน่วยงานใหม่แล้วโทรมาหาฉันนะ ฉันจะขอให้ทางนั้นช่วยดูแลนาย”
“ผมบอกว่า ถึงจะไม่ได้ทำงานด้วยกันแล้วก็ยังเป็นเพื่อนร่วมงานกันอยู่ ในอนาคตอาจมีโอกาสทำงานด้วยกันอีก”
“เด็กๆ พวกนี้ผ่านการสอบสัมภาษณ์จากผมทุกคน ตอนนี้ต้องส่งตัวออกไปทีละคนๆ พอเห็นน้ำตาของพวกเขา ผมก็จนใจเหมือนกัน”
“สรุปคือ ผม…เป็นแค่ศาสตราจารย์ที่น่าสมเพชคนหนึ่ง”
หลังฟังจบ เฉินชางใช้ความคิดเงียบๆ
หยางหลานกับฉ
