ีข่ายสะเทือนใจอย่างลึกล้ำ
พวกเขาล้วนเป็นระดับผู้อำนวยการ เข้าใจความรู้สึกตอนเฝ้ามองพวกลูกศิษย์เปลี่ยนสายงานเช่นกัน
จู่ๆ เฉินชางก็หวนนึกถึงตอนที่กินไก่ในศูนย์วิจัยของฉีข่าย ตอนนั้นฉีข่ายพูดว่า ‘ถ้าในอนาคตทำวิจัยไม่ได้แล้ว จะไปย่างไก่แทน อาจะมีรายได้มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ’
เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าเป็นบุคลากรชั้นแนวหน้า
แต่กลับขาดพื้นฐานการดำรงชีวิตที่ดี
ความอับจนหนทางประเภทนี้ ใครจะเข้าใจได้กัน
เมื่อก่อนเฉินชางไม่ตระหนักเลย
เขาเพิ่งจะเข้าใจในตอนนี้ว่าเส้นทางของตนราบรื่นเกินไปแล้ว!
อยากได้หัวข้อก็มีหัวข้อ
อยากได้เงินทุนก็มีเงินทุน
ขอเพียงพบอุปสรรคสักจุดหนึ่ง บรรดาผู้นำจะออกหน้าแก้ไขให้ทันที
บางที…
สิ่งที่ได้เห็นในวันนี้ก็คือความจริงของการวิจัยสินะ
ฉีข่ายเอ่ยถาม “ศาสตราจารย์จาง ถ้าอย่างนั้น…คุณจะไปไหน”
จางมู่ยิ้มนิดๆ “ถือโอกาสที่ตัวเองพอมีประโยชน์อยู่ ผมจะไปทำงานเป็นหัวหน้าทีมในบริษัทยาแห่งหนึ่งของเพื่อนผม หาเงินไว้เลี้ยงตัวตอนแก่ ลูกก็ใกล้จะแต่งงานแล้ว ราคาบ้านในเมืองหลวงก็ไม่ใช่ถูกๆ เขาคงไม่มีโอกาสได้แยกบ้าน”
พูดมาถึงตรงนี้ จางมู่ถอนหายใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดังนั้น ทำให้ทุกท่านที่มาในวันนี้ต้องผิดหวังซะแล้ว”
“มาเถอะ
