บวมเป่ง เลือดสดไหลนอง
“ปาเม่ย! รีบไปเรียกคนจากเรือนข้าง ๆ เร็วเข้า พ่อเจ้าล้ม!”
“อะไรนะเจ้าคะ?!”
จูปาเม่ยเพิ่งจะเข้าไปในห้อง ได้ยินเสียงร้องของมารดาก็ต้องตกใจ รีบวิ่งไปเรือนข้าง ๆ ทันที
จูต้ากับจูเอ้อร์หลับเป็นตาย จูซาน จูซื่อ และจูอู่ถูกเสียงดังปลุกให้ตื่นขึ้น รีบร้อนมาทางนี้ทันที
เย่อวี๋หรานจุดตะเกียงน้ำมันมองหาบาดแผลบนร่างจูเหล่าโถว แล้วหาผ้าสะอาดมากดเอาไว้
เห็นพวกลูกชายมากันแล้วก็ให้พวกเขาถอดไม้กระดานออกจากบนเตียง แล้วหามคนไปที่เรือนหมอชาวบ้านในคืนนั้น
วุ่นวายกันตลอดทั้งคืน
เรื่องน่ายินดีเรื่องเดียวก็คือ โชคดีที่หมอชาวบ้านไม่ใช่คนชอบดื่ม สติยังแจ่มใสดี จึงสามารถช่วยจัดการบาดแผลให้จูเหล่าโถวได้ ไม่อย่างนั้น…
ตั้งแต่ต้นจนจบ จูเหล่าโถวไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ทั้งสิ้น หลับลึกราวกับหมูตายอย่างไรอย่างนั้น
เย่อวี๋หรานไม่แน่ใจว่าตกลงแล้วเขาหลับไปหรือสลบไปกันแน่
จูเหล่าโถวหลับยาวจนถึงตอนเที่ยง
พอเขาตื่นขึ้นมา ทุกคนล้วนถอนหายใจอย่างโล่งอก
เฮ้อ…ตกใจหมด ยังดีที่ไม่เป็นไร ไม่อย่างนั้นก็แย่แล้ว!
จะไม่แย่ได้อย่างไร จูชีเพิ่งจะได้เป็นซิ่วไฉ จูเหล่าโถวก็มาตกเตียงตายเพราะดื่มสุรามากเกินไป
เรื่องแบบนี้ถ้าลือกันออกไป สกุลจูยังจะออกไปพบหน้าใครได้อีก?
กลัวก็แต่มีคนคิดร้ายใส่ความว่า จูชีมีดวงปิตุฆาต แบบนั้นก็แย่แล้ว
“ซี้ด…” จูเหล่าโถวสูดลมหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผากตนเองโดยสัญชาตญาณ “ทำไม
