ซินอี๋นั่งลงหน้ากู่ฉินอย่างสง่างาม
เธอยังไม่ทันจะเริ่มบรรเลง เหล่าปัญญาชนในงานก็พากันส่งเสียงเชียร์
โดยเฉพาะเจ้าพวกขี้ประจบตัวน้อยที่บอกว่า ‘เซี่ยซินอี๋เก่งวิชาพิณที่สุด’ ยิ่งตบมือจนฝ่ามือแทบจะแดงเถือก ใบหน้าธรรมดาๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเสียงปรบมือเงียบลง
เซี่ยซินอี๋ก็พูดว่า “บทเพลงที่ฉันจะบรรเลงต่อไปนี้มีชื่อว่า ‘ห่านป่าร่อนลง’ ค่ะ”
ในขณะที่เอ่ยปาก นิ้วมือของเซี่ยซินอี๋ก็เริ่มกรีดกรายลงบนสายพิณ
เสียงพิณดังขึ้น ท่วงทำนองนั้นกังวานและไหลลื่น ทุกคนราวกับได้ยินเสียงร้องของห่านป่าที่ดังขึ้นเป็นระยะจากเสียงพิณ และมองเห็นภาพฝูงห่านป่าที่กำลังร่อนลง วนเวียนและเหลียวมองอยู่ในความว่างเปล่าของนภาก่อนจะลงสู่พื้น
หลินจือไป๋ฟังอย่างตั้งใจ
แม้ทักษะกู่ฉินของเขาจะไม่เท่าเซี่ยซินอี๋ แต่พื้นฐานเขาเป็นคนเรียนเรียบเรียงเพลงและทำงานสายดนตรี จึงมองเห็นความล้ำลึกข้างในได้ไม่น้อย
เซี่ยซินอี๋คนนี้มีระดับวิชาพิณที่สูงมากจริงๆ
แน่นอนว่าบทเพลงก็ยอดเยี่ยม เพลง ‘ห่านป่าร่อนลง’ นี้เป็นหนึ่งในสิบสุดยอดบทเพลงชื่อดังที่สืบทอดมาจากสมัยโบราณของบลูสตาร์
เมื่อการบรรเลงจบลง ทุกคนต่างพากันโห่ร้องชื่นชม!
“ยอดเยี่ยม!”
“ไ
