ของท่านผู้เฒ่าฉีไป๋สือ ต้องรู้ว่าทักษะการวาดของหลินจือไป๋ตอนนี้ พุ่งสูงถึง 80 แต้มแล้ว!
ระบบตัดสินว่า
นี่คือระดับปรมาจารย์ด้านการวาดภาพ!
อย่าลืมว่าระดับสูงสุดคือ 100 แต้ม
ดังนั้นหลินจือไป๋ในตอนนี้ แม้จะไม่กล้าบอกว่าเหนือกว่าท่านผู้เฒ่าฉีไป๋สือในการวาดกุ้ง แต่อย่างน้อยเลียนแบบให้ได้สักแปดเก้าส่วนก็ไม่มีปัญหาแน่นอน
หลังจากเจ้าหน้าที่เตรียมอุปกรณ์เสร็จ
หลินจือไป๋ก็เริ่มลงฝีแปรงอย่างเป็นทางการ
จุ่มพู่กันในน้ำหมึก ข้อมือยกขึ้นเล็กน้อย ตวัดพู่กันไปมา
‘ทำไมท่านมหาเศรษฐีไม่เขียนตัวอักษรล่ะ?’
‘อาจจะเป็นเพราะลายพู่กันมันไม่มีความท้าทายแล้วมั้ง’
‘เขาวาดรูปเป็นด้วยเหรอ?’
‘ต้องเป็นสิ ไม่งั้นจะเลือกวาดรูปทำไม?’
‘ฉันจำได้ว่าท่านมหาเศรษฐีเคยสเก็ตช์ภาพในรายการอยู่นะ’
‘ถ้าสเก็ตช์ภาพได้ พื้นฐานก็น่าจะไม่เลวแล้วล่ะ’
‘ฮ่าๆ ท่านมหาเศรษฐีอาจจะกลัวว่าถ้าเขียนตัวอักษรอีกแผ่น จะเกิดการแย่งชิงกันอีกก็ได้’
‘ถ้าฉันอยู่ตรงนั้นฉันก็แย่งนะ ลายมือจริงของอันดับหนึ่งใต้หล้าด้านอักษรหวัดแกมบรรจงเชียวนะ ถึงแม้บทกวีนั่นจะใช้ตัวบรรจงก็เถอะ’
‘ผมผู้ศึกษาวิชาลายพู่กันมากว่าสามสิบปีบอกพวกคุณได้เลยว่า ความสำเร็จด้านอักษรบรรจงของหลินจือไป๋ไม่
