นถึงปรมาจารย์ด้านการวาดภาพนี่นา”
เจียงโส่วรั่งยิ้มแห้งๆ พึมพำเบาๆ ว่า “ผมแค่แปลกใจว่าไอ้หน้าอย่างเหล่าซ่งเนี่ยนะ มีราศีปรมาจารย์จับ…”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
สืออวิ๋นเหมือนจะได้ยินแว่วๆ
เจียงโส่วรั่งไอแก้เก้อ “เปล่า… เปล่า… ไม่มีอะไรครับ…”
เขากลัวสืออวิ๋นจะซักไซ้ต่อ จึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “ดูเหมือนคุณหลินจะวาดเสร็จแล้วเหมือนกันครับ ทุกคนรู้ว่าลายพู่กันเขาเยี่ยมยอด ไม่รู้ว่าระดับการวาดภาพจะเป็นยังไงบ้าง… คุณหลิน!”
มีคนเรียกเขาเหรอ?
หลินจือไป๋ก็เหมือนกับซ่งซิ่งเหลียงเมื่อครู่ เพราะตั้งใจวาดเกินไป จึงไม่รู้เลยว่าข้างหลังมีคนตามมาเพียบ
เขาหันกลับไป
ไม่รู้จักสักคน
ทว่าคนเหล่านี้กลับรู้จักเขา
ชายชราผมเริ่มขาวหนึ่งในนั้นเอ่ยว่า “คุณหลินน้อย ผมคือหูเหวย พวกเราเคยคุยกันทางเน็ตมาบ้างแล้ว”
ที่เรียกคุณหลินน้อยก็เพราะ…
หลินจือไป๋นั้นยังหนุ่มแน่นเกินไปจริงๆ
หนุ่มจนหากหูเหวยเรียกเขาว่าคุณหลิน ก็ดูเหมือนจะทำให้เขาแก่เกินวัยไปเสียเปล่าๆ
“ผู้อาวุโสหู”
หลินจือไป๋ไม่รู้จะเรียกอีกฝ่ายอย่างไร จึงเรียกผู้อาวุโสแทน เขาจำคนคนนี้ได้ อีกฝ่ายคือคนที่ประกาศทางเน็ตว่าเขาคือปราชญ์อันดับหนึ่งแห่งฉินโจวนั่นเอง
“ผมชื่อสือ
