ได้สวย!’
‘แกะตัวนี้ชื่ออะไรนะ? ท่านมหาเศรษฐีตะโกนว่าเฟยหยางหยางตัวแสบเหรอ?’
‘แกะตัวนี้ฟังรู้เรื่องซะงั้น!’
‘สีสันของรายการมาแล้วไงละ!’
หลินจือไป๋ มองรอยกีบเท้าแกะสองรอยบนกางเกงพลางซี้ดปาก จากนั้นก็ได้ยินเย่อิงถามกลั้วหัวเราะว่า “เมื่อกี้คุณเรียกแกะตัวนี้ว่าอะไรนะ?”
“เฟยหยางหยาง!”
“หมายความว่ายังไงเหรอ?”
“มันดูเหมือนซุปแกะที่กำลังเดือดปุดๆ มากเลย” หลินจือไป๋ อธิบายเช่นนั้น และทำให้ทุกคนขำกลิ้งกันอีกรอบ!
‘เฟยหยางหยางบ้าบออะไรเนี่ย!’
‘ท่านมหาเศรษฐีคุณโตขนาดไหนแล้ว ยังจะถือสาแกะตัวนี้อีกเหรอ?’
‘ซุปแกะเดือดปุดๆ ก็ได้เหรอ? คำอธิบายอย่างเป็นทางการของชื่อเฟยหยางหยางอันนี้ ให้คะแนนเต็มร้อยเลย!’
‘เฟยหยางหยาง : สรุปนายโกนขนให้ฉันเพราะอยากกินฉัน? มนุษย์โกนขนแกะเจตนาไม่ดี!’
“ผู้กำกับครับ” หลินจือไป๋ เรียกผู้กำกับอีกครั้ง “ผมพูดจริงนะ แกะตัวนี้ขายกี่เหรียญดอกท้อครับ ผมจะเอาเจ้าเฟยหยางหยางตัวนั้น”
เดิมทีผู้กำกับไม่อยากสนใจ หลินจือไป๋ แต่พอเห็นเขาดูจริงจังมาก ก็กลอกตาไปมาแล้วเอ่ยว่า “ถ้าคุณอยากได้จริงๆ ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกครับ แต่ต้องจ่ายหนึ่งร้อยเหรียญดอกท้อ”
นี่คือโอกาสทองที่จะทำให้ทรัพย์สินของ หลินจือไป๋ ระเหยหายไปมหาศาลได้ในชั่วพริบตา!
นี่คือเป้าหมายสูงสุดของผู้กำกับหวงถิง เขารู้สึกว่าเหรียญดอกท้อของ หลินจือไป๋ มีเยอะเกินไป จนกระทบสมดุลของรายการอย่างรุนแรง!
ดูเหมือน หลินจือไป๋ จะไม่ยี่หระกับเ
