หรียญดอกท้อเลย ให้รายการเก็บหนึ่งร้อยเหรียญ เขาก็เอ่ยออกมาโดยไม่ลังเลว่า
“ตกลงครับ กู่สิง คืนนี้พวกเราจูงเจ้าเฟยหยางหยางกลับไปกัน”
เจ้าเฟยหยางหยางตัวนี้! เขาจะกินมันให้ได้เลย!
กู่สิงมองแกะที่วิ่งพล่านไปทั่วจนตาลาย “เฟยหยางหยางคือตัวไหนเหรอ?”
หานเยว่ช่วงกลืนน้ำลาย “ก็ตัวที่โกนขนแล้วก้นใหญ่ๆ นั่นไงละ นั่นๆ มันกำลังกินหญ้าอยู่ตรงนั้น”
ทุกคนต่างพากันอึ้ง! นี่นะเหรอมหาเศรษฐี!
แค่แกะตัวเดียวใช้ถึงหนึ่งร้อยเหรียญดอกท้อ ต่อให้ขายพวกเขาก็ยังซื้อไม่ไหวเลย!
แต่ หลินจือไป๋ ซื้อไหว เพราะเขามีเหรียญดอกท้ออยู่ราวๆ สามร้อยเหรียญ แกะหนึ่งตัวผลาญทรัพย์สินของเขาไปได้แค่หนึ่งในสามเท่านั้นเอง
ที่สำคัญที่สุดคือ หลินจือไป๋ คิดว่าเหรียญดอกท้อขอแค่เขาอยากหาก็หามากได้ก้อนโตทุกเมื่อ! อย่างเช่นงานโกนขนแกะนี้ ในบรรดาแขกรับเชิญมีแค่ หลินจือไป๋ ที่ทำเป็น
เขาจัดการแป๊บเดียวก็โกนขนแกะครบหมดทุกตัวแล้ว ในนั้นมีแกะอยู่สองสามตัวที่กีบเท้าบาดเจ็บเล็กน้อย หลินจือไป๋ ถือกรรไกรแต่งกีบเท้า แล้วเริ่มทำการแต่งกีบเท้าแกะ ตัดส่วนที่ตายออก จากนั้นก็ค่อยระวังไม่ให้ตัดโดนเส้นเลือดของแกะ
‘นี่แหละที่เรียกว่ามืออาชีพ!’
‘ยังไงก็ต้องยกให้ท่านมหาเศรษฐีละนะ!’
‘แต่งกีบเท้าตัดขนแกะได้จริงๆ ด้วย! ฉันสงสัยว่าเมื่อก่อนท่านมหาเศรษฐีต้องเคยทำงานทำนองนี้มาแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเขาจะเอาประสบการณ์และความมั่นใจมาจากไหน?’
‘สงสัยท่านมหาเศรษฐีกำลังหลอกเป็
