นหมูเพื่อกินเสืออยู่แน่ๆ!’
‘ในชีวิตจริงฉันไม่เคยเจอคนที่ทำได้ทุกอย่างเหมือนท่านมหาเศรษฐีมาก่อนเลย!’
‘หรือว่าท่านมหาเศรษฐีจะเป็นมนุษย์เลเวลตันจริงๆ?’
ทักษะการโกนขนแกะ แต่งกีบเท้าแกะของ หลินจือไป๋ สร้างความประหลาดใจนับไม่ถ้วนให้แก่ผู้ชมอีกครั้ง เมื่อเสร็จงานเหล่านี้ หลินจือไป๋ คิดจะไปรับเงินกับผู้กำกับ
ผู้กำกับเอ่ยว่า “คุณบอกว่าจะซื้อแกะไม่ใช่เหรอครับ งั้นคุณต้องจ่ายให้ผมแปดสิบเหรียญดอกท้อ”
“ได้” หลินจือไป๋ จ่ายเงินอย่างรวดเร็ว แกะตัวนี้ทำให้เขาต้องจ่ายหนึ่งร้อยเหรียญดอกท้อ ต่อให้เอาแขกรับเชิญคนไหนมา ทรัพย์สินทั้งเนื้อทั้งตัวก็ยังมีไม่มากเท่านี้เลย
‘เชี่ย! ซื้อจริงๆ ด้วย!’
‘เฟยหยางหยางกำลังจะกลายเป็นเฟยหยางหยาง (แกะน้อยที่เดือดปุดๆ) แล้วจริงๆ เหรอ!?’
‘ความเด็ดขาดของท่านมหาเศรษฐีนี่ โดนถีบทีเดียวจะกินแกะเลยเหรอ!?’
‘มานหยางหยางรอดตายหวุดหวิดเลย!’
‘มานหยางหยางคือตัวไหนนะ?’
‘ก็ตัวแรกไงที่ท่านมหาเศรษฐีกะจะเอามาทำซุปกีบแกะนะ’
ผู้ชมต่างพากันเบิกตากว้าง หลังจากขายแกะเสร็จผู้กำกับก็ถามว่า “คุณเชือดเป็นเหรอครับ?”
หลินจือไป๋ เอ่ย “ถ้าเจ้าของแกะช่วยเชือดให้ ผมยินดีจะจ่ายเงินเพิ่มอีกนิดหน่อยนะ”
เพราะยังไงนี่ก็เป็นรายการวาไรตี้ ฉากเชือดแกะคงไม่ถูกออกอากาศหรอก แน่นอนว่า หลินจือไป๋ เองก็ไม่ได้อยากลงมือเอง
ยิ่งไปกว่านั้น หลินจือไป๋ ไม่เคยแม้แต่จะฆ่าไก่สักตัว แม้ว่าเรื่องกินเนื้อสัตว์จะกินได้ปกติ แต่จ
