ะให้ลงมือเชือดสัตว์ด้วยตัวเองเขายังมีความกดดันทางใจอยู่บ้าง
“งั้นก็ต้องเพิ่มอีกยี่สิบเหรียญดอกท้อ” ผู้กำกับยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ ดูท่า หลินจือไป๋ จะเชือดไม่เป็น งั้นต้องฉวยโอกาสนี้ฟันเงินเขาสักหน่อยแล้ว!
‘ผู้กำกับจอมเจ้าเล่ห์!’
‘ก่อนหน้านี้ท่านมหาเศรษฐีทำเงินจากรายการไปตั้งเยอะ คราวนี้ผู้กำกับตั้งใจจะเอาคืนแล้ว!’
‘นานๆ ทีจะมีสิ่งที่ท่านมหาเศรษฐีทำไม่ได้’
‘การเชือดแกะไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้จริงๆ แหละ’
‘มนุษย์เลเวลตันก็มีจุดอ่อนเหมือนกันแฮะ!’
‘ที่สำคัญคือการเชือดสัตว์ตัวเล็กๆ เนี่ย โดยสัญชาตญาณแล้วทำใจลงมือไม่ลงจริงๆ!’
เพิ่มอีกยี่สิบเหรียญดอกท้อ? หลินจือไป๋ พลันรู้สึกว่าการเชือดแกะก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น เขาถลึงตาแล้วเอ่ยว่า “กู่สิง จูงเจ้าเฟยหยางหยางไป!”
“ได้เลยค่ะ!” กู่สิงรีบไปหาเจ้าเฟยหยางหยาง แล้วให้เจ้าของแกะช่วยผูกเชือกจูงทันที
คอมเมนต์สดพลันถาโถมอย่างรวดเร็ว ‘อะไรกันเนี่ย?’
‘ท่านมหาเศรษฐีจะลงมือเองเหรอ?’
‘เจ๋งวะ! เพื่อประหยัดเงินยี่สิบเหรียญดอกท้อ ท่านมหาเศรษฐีถึงกับตัดสินใจจะจัดการเจ้าเฟยหยางหยางด้วยตัวเอง!’
‘ท่านมหาเศรษฐีรู้วิธีเชือดเหรอ?’
ผู้ชมตกตะลึง ทุกคนก็ตกตะลึงเช่นกัน หานเยว่ช่วงถาม “คุณตั้งใจจะเชือดเองเหรอ?”
หลินจือไป๋ พยักหน้า เย่อิงเบิกตากว้างเอ่ยอย่างไม่ค่อยสบายใจว่า
“น้องแกะน่ารักขนาดนี้ ทำไมต้องกินน้องแกะด้วยละ? แค่เพราะเจ้าเฟยหยางหยางถีบคุณทีเดียวเองเหรอ? คุณถึงข
