ั้นต้องถือสาแกะตัวเดียวเลยเหรอ?”
“แล้วจะเอามาทำเนื้อแกะเสียบไม้ย่างได้ไหม? อย่าลืมโรยยี่หร่ากับพริกเยอะๆ นะ”
ผู้ชม : …… แขกรับเชิญ : ……
หลินจือไป๋ มองดูแววตาของเย่อิงที่เปลี่ยนจาก ‘ทำใจไม่ลง’ เป็น ‘โหดเหี้ยมอำมหิต’ ภายในไม่กี่วินาที
ฉีเจียนเจียถามด้วยความสงสัยว่า “คุณเคยเชือดแกะเหรอ?”
หลินจือไป๋ ส่ายหน้า เขาไม่เคยเชือดแกะ ถึงขั้นไม่เคยแม้แต่จะเชือดไก่ แต่มีระบบอยู่ ปัญหานี้จึงไม่ใช่ปัญหา
“ไม่เคยเชือดแล้วคุณยังจะลงมือเองอีกเหรอ?”
ทุกคนเริ่มจะนับถือในความใจกล้าของ หลินจือไป๋ แล้ว เพราะยังไงพวกเขาแต่ละคนก็ไม่มีใครทำใจลงมือได้หรอก
หลินจือไป๋ เอ่ย “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนครับ เย็นนี้ทุกคนมาที่หน้าทางเข้าศูนย์กิจกรรมนะ อย่าลืมพกเหรียญดอกท้อมาด้วยละ”
แกะตัวนี้ทั้งใหญ่ทั้งอ้วน น่าจะพอกินกันได้สิบหกคนเลย!
ทุกคนพลันกลืนน้ำลายลงคอ “คุณจะทำเนื้อแกะเสียบไม้ย่างใช่ไหม?”
หลินจือไป๋ ยิ้มกล่าว “ถึงตอนนั้นพวกคุณก็จะรู้เอง อย่าลืมมาพร้อมกันตอนหกโมงเย็นนะ”
ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมง เวลาสี่ชั่วโมงเพียงพอให้ หลินจือไป๋ จัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย เขาไปขอยืมมีดเชือดแกะและอุปกรณ์ต่างๆ จากเจ้าของแกะ แล้วยังพาพวกเย่อิงไปซื้อเครื่องหมักที่ร้านขายของชำของศูนย์กิจกรรมอีกหลายอย่าง เช่น ผงยี่หร่า ผงพริก หอมหัวใหญ่ ขิง และของอื่นๆ อีกมากมาย
“นี่มันของสำหรับทำเนื้อแกะย่างเสียบไม้นี่นา!” ท้องของเย่อิงเริ่มร้องแล้ว
หลายว
