ี๋กำลังไล่จับแกะตัวหนึ่ง หลังจากได้ยินเสียงผู้กำกับติดต่อกันก็ตกใจ “กลุ่มสีน้ำเงินโดนคัดออกสามคนแล้วเหรอ!?”
เขาหยิบมือถือออกมา ส่งข้อความเสียงเข้าไปในกลุ่มย่อย
“พวกนายคนไหนจับคนของกลุ่มสีน้ำเงินได้?”
“ไม่ใช่ฉัน” เออิจิโร่ตอบกลับมาในกลุ่มย่อย “อาจจะเป็นหลานเหย่หรือก็หนิงหลิง?”
“ใช้ได้เลยนี่!”
เย่จวินจี๋ตื่นเต้นขึ้นมา “พวกเราจับแกะได้สามตัวแล้ว จับอีกแค่สามตัวก็แซงกลุ่มสีแดงได้แล้ว!”
เออิจิโร่ก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน “กลุ่มสีน้ำเงินเหลือแค่หลินจือไป๋คนเดียวแล้ว!”
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที หนิงหลิงก็โผล่มาในกลุ่ม “ฉันก็ไม่ได้จับนะ ดูท่าจะเป็นพี่หลานจับได้”
ทั้งสามคนตกตะลึง!
หลานเหย่นี่ดุจริงๆ แฮะ จับคนกลุ่มสีน้ำเงินได้สามคนด้วยตัวคนเดียว นี่แทบจะกวาดพวกนั้นเกลี้ยงเลยนะ?
“ดูเหมือนพวกเราเองก็ต้องพยายามแล้วเหมือนกัน!”
หลังจากทั้งสามคุยกันในกลุ่มอีกสองสามประโยคก็เริ่มเร่งความเร็ว ผลปรากฏว่าพวกเขาจับแกะได้เพิ่มจริงๆ
อีกด้านหนึ่ง หลานเหย่ไม่ได้ดูโทรศัพท์ เพราะเขากำลังวิ่งไล่กวดหลินจือไป๋อย่างเอาเป็นเอาตาย!
“จับผมไม่ได้หรอกน่า!”
หลินจือไป๋จงใจหาหมาป่ากลุ่มสีเหลือง แกล้งเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวศูนย์กิจกรรมพักใหญ่ จากนั้นก็มาเจอหลานเหย่
เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของหลานเหย่ ก็รู้ได้ทันทีว่าในหัวของหมอนี่มีแต่เรื่องไล่จับแกะ!
งั้นก็ต้องล่อลวงสักหน่อย
แม้ไม่รู้ว่าอีกสามคนจะสื่อสารกันไหม แต่ขอแค่ตนมั่นใจว่ามี
