ูใกล้ๆ ก็ยากที่จะมองเห็น
“พวกคุณสองคนอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวผมเอาฟางมากลบไว้ให้”
บริเวณนั้นมีฟางอยู่ไม่น้อย หลินจือไปจัดการพรางตัวทั้งคู่ไว้ทันที เขาไม่อยากให้สาวๆ อยู่ไกลกันเกินไป จะได้ดูแลได้ทั่วถึง
ตามกติกา ทีมที่ได้คะแนนสูงสุดจะได้รับรางวัล ดังนั้นหลินจือไปจึงต้องรับหน้าที่ปกป้องพวกเธอ
“คุณระวังตัวด้วยนะ”
เหล่าเด็กสาวต่างพากันเป็นห่วงหลินจือไป
หลินจือไปยิ้มกล่าว “ผมจะเฝ้าอยู่แถวนี้แหละ ถ้าไม่ได้จริงๆ ผมจะล่อพวกเขาไปเอง”
และแล้วเวลาเก้าโมงก็มาถึง
สมาชิกกลุ่มสีแดงทั้งสี่คนเริ่มปูพรมค้นหา
หนึ่งนาที สองนาที สามนาที
จนกระทั่งห้านาทีผ่านไป หลินจือไปก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งลับๆ ล่อๆ กำลังย่องเข้ามา เขาก็คือฉีเทียนเหวิน
หมอนี่ก็ใจกล้าจริงๆ ถึงขนาดกระโดดลงไปซ่อนในถังขยะที่พวกเย่อิงแสนจะรังเกียจ
รอบนี้ฉีเทียนเหวินเองก็เป็นแกะ หลินจือไปไม่ได้กังวลมากนัก แต่ก็ไม่ได้ออกไปทักทาย ตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่หลังสิ่งกีดขวางอย่างเงียบเชียบ
“กรี๊ดดด!”
“ปล่อยฉันไปเถอะ!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นแต่ไกล ดูเหมือนกำลังมีการไล่ล่ากันระหว่างหมาป่ากับแกะ หลินจือไปแอบมอง ก็เห็นฉีเจียนเจียกำลังไล่กวดหนิงหลิงจากกลุ่มสีเหลืองอยู่
“หนิงหลิง ตกรอบ!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากลำโพงขยายเสียงขนาดใหญ่ ให้ความรู้สึกเหมือนลำโพงประจำหมู่บ้านอะไรแบบนั้น ทุกคนต่างก็ได้ยินกันหมด
ที่แท้ก็เป็นความร่วมมือกันระหว่างฉีเจียนเจียและหลี่เซียว จึงจับ
