ดี๋ยวนี้!”
อูอู่เคลื่อนไหวดุจกระต่าย พุ่งเข้าไปในครัวแล้วหยิบโยเกิร์ตออกมาจากตู้เย็นทันที
“เปิดให้ด้วย หยิบช้อนมาด้วยนะ”
หลินจือไป๋วางท่าราวกับขาใหญ่ นั่งไขว่ห้าง
“ได้ค่ะ!”
เพื่อเหรียญดอกท้อหนึ่งเหรียญ อูอู่ยอมทำงานไม่เกี่ยงงอน
“โอเค วันหลังมีอะไรผมจะเรียกคุณนะ”
หลินจือไป๋รู้สึกพอใจ จิบโยเกิร์ตช่วยย่อย พลางคิดว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อยดีไหม
หานเหยวฉวงกับเย่อิงที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งงัน!
แบบนี้ก็ได้เหรอ?
ตามปกติแล้ว ในฐานะผู้ชายคนเดียวของ “บ้าน” หลังนี้ ไม่ใช่ว่าควรเป็นเสาหลัก คอยปกป้องคุ้มครองสาวๆ หรอกเหรอ?
ทำไมกลายเป็นว่า พวกเราสามคนเป็นบ่าวรับใช้ ที่ต้องคอยปรนนิบัตินายท่านผู้ร่ำรวยอย่างนายกันเนี่ย!
แล้วยัยอูอู่นี่ก็อีกคน!
ไร้ศักดิ์ศรีซะจริง!
เธอก็เป็นถึงดาราแถวหน้าของฉีโจวนะ จะคอยวิ่งวุ่นทำตามคำสั่งหมอนนี่ เพียงเพื่อเหรียญดอกท้อเหรียญเดียวได้ยังไง
เรื่องแบบนี้ วันหลังให้พวกเราทำไม่ดีกว่าเหรอ!?
เอาเถอะ
เย่อิงกับหานเหยวฉวงถึงแม้จะอยากบ่น แต่ลึกๆ ก็แอบตาร้อนอยู่เหมือนกัน ได้แต่โทษตัวเองที่ช้าเกินไปแล้ว!
ยังไงแค่หยิบโยเกิร์ตถ้วยเดียว ก็ได้หนึ่งเหรียญดอกท้อ เงินมันหาง่ายขนาดนี้เลยนะ!
หารู้ไม่ว่า ทั้งหมดนี้หลินจือไป๋วางแผนไว้หมดแล้ว หลินจือไป๋แยกแยะได้ดี ระหว่างอิ่มมื้อเดียวกับอิ่มทุกมื้อ ถ้าเขาขูดรีดเพื่อนร่วมทีมจนกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว วันหลังจะไปถอนขนแกะจากใครล่ะ?
จะสูบน้ำหมดบ่
