อจับปลาไม่ได้ ต้องให้ผลตอบแทนพวกเธอบ้าง แบบนี้กระแสเงินสดถึงจะหมุนเวียนยังไงล่ะ เหมือนอย่างตอนนี้ ต่างก็มีความสุขไม่ใช่เหรอ?
คิดได้ดังนั้น หลินจือไป๋จึงหยิบเหรียญดอกท้อหนึ่งเหรียญจากสิบห้าเหรียญที่เพิ่งได้มาส่งให้อูอู่ พร้อมกับชมว่า “อูอู่นี่ขยันจริงๆ!”
อูอู่ยิ้มจนตาหยี “ต้องการบริการอะไรอีกไหมเจ้าคะ?”
หลินจือไป๋ครุ่นคิด “คุณนวดขาบีบหลังเป็นไหม?”
“…”
นายบ้าไปแล้วเหรอ จะให้ฉันนวดให้เนี่ยนะ!?
อูอู่พยายามระงับความหงุดหงิดแล้วเอ่ยว่า “งั้นพรุ่งนี้ฉันไปเก็บขี้แกะดีกว่าค่ะ”
“งั้นคุณต้องรีบไปหน่อยนะ”
หลินจือไป๋เตือนด้วยความหวังดี “จากการคาดการณ์ของผม งานนี้คงไม่ต้องการคนเยอะหรอก มากสุดก็รับแค่สองสามคนเท่านั้นแหละ”
“มีเหตุผล”
อูอู่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
หลังจากกินโยเกิร์ตหมด ยังเหลือผลไม้บางส่วนที่ยังกินไม่หมด วางทิ้งก็จะไม่สด หลินจือไป๋จึงเอ่ยว่า
“พวกคุณจะกินไหม? ให้ฟรี”
ยังไม่ทันรอคำตอบ ทั้งสามคนก็ยัดผลไม้เข้าปากไปเรียบร้อย
หลินจือไป๋ : “…”
เขาลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะออกไปเดินเล่นรอบๆ เพื่อดูว่าต่อจากนี้จะมีโอกาสหาเงินที่ไหนอีกบ้าง
ในรายการนี้ การหาเงินคือภารกิจสำคัญอันดับหนึ่ง หากไม่ใช้สมองสักหน่อย ต้องถูกคนรวยขูดรีดเหมือนกับสามคนนี้แน่ๆ
“คุณจะไปไหน?”
“เดินเล่น”
“ไปด้วยสิ!”
ทั้งสามคนต่างก็มีความคิดเดียวกัน
ดังนั้นสมาชิกกลุ่มสีน้ำเงินทั้งสี่คนจึงออกจากบ้านไปเดินสำรวจรอบๆ
ทีมงานรายการคงคิดไ
