ว้แล้วว่าการถ่ายทำในช่วงกลางคืนแบบนี้น่าจะมีอะไรให้เก็บภาพได้สะดวกกว่า ด้านนอกจึงเปิดไฟสว่างไสวไปหมด
อ๊บๆๆ
เหมือนจะเป็นเสียงกบดังแว่วมาจากริมแม่น้ำ
หลินจือไป๋ยิ้มออกมา เขามีความรู้สึกว่าในแม่น้ำนี้ต้องมีปลาแน่ๆ เขาสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างตอนกลางวัน เป็นไปได้ว่าทีมงานอาจจะเลี้ยงไว้
“เอ๊ะ ตรงนี้มีป้ายด้วย!”
ขณะเดินไปข้างศูนย์กิจกรรม หานเหยวฉวงก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
พวกหลินจือไป๋เข้าไปดู ป้ายเขียนว่า [รับรีไซเคิลพลาสติก กระดาษลัง กระป๋อง ฯลฯ สามารถแลกเงินได้ที่ศูนย์กิจกรรม]
อูอู่เข้าใจทันที
“เก็บขยะก็หาเงินได้! เบากว่าตักขี้แกะตั้งเยอะ!”
หลินจือไป๋เสนอไอเดีย “คนอื่นน่าจะยังไม่เห็นป้ายนี้ มาๆๆ พวกเราเอามันกลับบ้านเถอะ แบบนี้จะได้มีแค่พวกเราที่เก็บขยะได้”
“แคก!”
ทีมงานตากล้องที่ตามถ่ายอยู่ถึงกับสำลัก ยอมใจในความคิดนายทุนของหลินจือไป๋จริงๆ ทำไมในรายการวาไรตี้
ถึงได้มีดาราประหลาดๆ แบบนี้ งานเก็บขยะคุณก็ยังจะผูกขาดอีกเหรอ!
“บังไว้ได้ครับ แต่ห้ามเอากลับบ้าน”
“อย่างนั้นเหรอ” หลินจือไป๋เสียดายเล็กน้อย จากนั้นก็เห็นเย่อิงเริ่มมองหาฟางข้าวแล้ว เธอคิดจะบังป้ายนี้จริงๆ สินะ!
“คุณบังแบบนี้มันเด่นเกินไป ยิ่งปิดยิ่งเด่น”
หลินจือไป๋มองไปรอบๆ แล้วเอ่ยว่า “ฝั่งนั้นยังมีอีกป้าย”
มีอีกป้ายจริงๆ บนนั้นเขียนว่า “ห้องซักรีด หยอดครั้งละหนึ่งเหรียญดอกท้อ”
ที่แท้ก็ป้ายซักผ้า
ถ้าอยากประหยัดเงินก็ซักเอ
