จือไป๋ได้ยินแล้วก็ใจเต้นระรัว ราคาเริ่มต้นผลงานของไปตี้นี้ มันคือราคาปิดประมูลผลงานของจูเกอชิวเหลียงชัดๆ!
“ซี้ดดด~~~” พิธีกรสูดหายใจเข้าลึกอย่างเงียบเชียบแล้วประกาศเสียงดัง “เรียนแขกผู้มีเกียรติในงานทุกท่านโปรดทราบ ลำดับต่อไปคือของประมูลชิ้นสุดท้ายสำหรับวันนี้ ผลงานอักษรวิจิตรที่อาจารย์ไปตี้เพิ่งจะรังสรรค์ขึ้นเมื่อสักครูนี้ ‘อารัมภบทศาลากล้วยไม้’ ราคาเปิดประมูลอยู่ที่หกสิบห้าล้านครับ!”
ผู้ชมในงานและทางบ้านต่างตกอยู่ในความเงียบงัน… ราคาเริ่มต้นที่ไปตี้ตั้งไว้ ไม่ไว้หน้าจูเกอชิวเหลียงเลยสักนิด! พวกเศรษฐีจะยอมจ่ายเหรอ? หกสิบห้าล้านไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ!
แต่แล้วความจริงในวินาทีต่อมาก็ได้พิสูจน์ว่า การตั้งราคาของไปตี้นี้เป็นที่ต้องการของตลาดอย่างมาก!
“เจ็ดสิบล้าน!” เศรษฐีชาวฉีโจวคนหนึ่งยกป้ายขึ้นทันทีโดยไม่ลังเล สีหน้าของเขาเข้าขั้นคลั่งไคล้“แปดสิบล้าน!” เศรษฐีชาวฉูโจวคนหนึ่งเพิ่มราคารวดเดียวสิบล้าน!“เก้าสิบล้าน!” เศรษฐีชาวหานโจวไม่ยอมน้อยหน้า!“หนึ่งร้อยล้าน!” มหาเศรษฐีเวยโจวท่านหนึ่งตะโกนเสียงดังลั่น “ทุกท่านช่วยเห็นแก่หน้าผมหน่อยเถอะครับ ภาพอักษรชิ้นนี้ผมชอบด้วยใจจริง!”
น่าเสียดายที่ผู้ที่นั่งอยู่ในที่นี้ล้วนเป็นมหาเศรษฐีระดับท็อปทุกคน จึงไม่มีใครสนใจเขาเลย โดยเฉพาะเศรษฐีชาวเยี่ยนโจวคนหนึ่งถึงกับเพิ่มราคารวดเดียวสามสิบล้าน “หนึ่งร้อยสามสิบล้าน!”
คณะตัวแทนจากทุกทวีปต่างพากันตะลึงจนตาค้
