างกันหมด! ราคาตอนนี้เป็นสองเท่าของภาพอักษรของจูเกอชิวเหลียงแล้ว! ที่สำคัญคือยังไม่ปิดการประมูล! หันไปมองจูเกอชิวเหลียงอีกที ตอนนี้เขาได้ปิดกั้นตัวเองไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ความหวังลมๆ แล้งๆ พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ในหมู่มหาเศรษฐีเหล่านี้ไม่ขาดแคลนคนตาถึง ต่อให้บางคนดูของไม่เป็น ก็ย่อมมีคนบอกพวกเขาอยู่ดีว่าภาพอักษรชิ้นนี้มีมูลค่าเพียงใด!
ฝั่งคณะตัวแทนฉินโจวต่างพากันมึนงง โจวหานจินร้องเสียงหลง “แค่ตัวอักษรภาพเดียว ต้องขนาดนี้เลยเหรอ!”จางซีหยางถอนหายใจกล่าว “ในสายตานายมันเป็นแค่ตัวอักษรภาพเดียว แต่ในสายตาบางคน มันไม่ใช่แค่ตัวอักษรภาพเดียวอีกแล้ว!”เฉินหลิงถึงกับชาไปทั้งตัว “อาจารย์ไปตี้คมในฝักลึกสุดหยั่งจริงๆ!”หลิวอั้นมึนหัวไปหมด “ทั้งที่อาจารย์ไปตี้มีฝีมือระดับนี้ เมื่อก่อนกลับไม่เคยเปิดเผยโออวด ปล่อยให้ผมครองฉายาศิลปินอักษรวิจิตรอันดับหนึ่งของฉินโจว ตอนนี้พอนึกย้อนไปแล้วน่าละอายจริงๆ”
คุณยายจ้าวอายุขนาดนี้แล้ว ผ่านร้อนผ่านหนาวมาตั้งเท่าไหร่ ทว่าตั้งแต่ได้เจอกับไปตี้ หญิงชราที่ใช้ชีวิตมาค่อนคนถึงได้พบว่าประสบการณ์และความรู้ที่ผ่านมาของตัวเองยังไม่เพียงพอจริงๆ! ข้างกายหลินจือไป๋ โจวไทรู้สึกราวกับตัวลอย “ผลงานชิ้นนี้มีความดีความชอบของฉันอยู่หนึ่งส่วน! ฉันเป็นคนฝนหมึก ฉันเป็นคนฝนหมึกละ!”
การประมูลยังคงดำเนินต่อไป มีเศรษฐีจ้าวโจวคนหนึ่งยกป้าย “หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน!”“ให้มันทันใจหน่อยได้ไหม สองร้
