ัวอักษรไม้ข้างเหมือนกันหมด”
“ไม่ใช่แค่นั้นหรอก” ชายชราหมวกกลมขัดขึ้นว่า “ยังมีชั้นเชิงที่สามอีก”
ชายชราสวมแว่นชะงัก “ชั้นที่สาม?” ผู้ชมก็อึ้งเช่นกัน
สองชั้นก็สุดยอดแล้วนี่ยังมีชั้นที่สามอีกเหรอ?
ชายชราหมวกกลมมองไปที่ หลินจือไป๋ แล้วเอ่ยว่า “ในโคลงรองนี้มีตัวอักษรหนึ่งตัว คงเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจออกแบบมาสินะ?”
“พักพิง (梳)” หลินจือไป๋ ยิ้มตอบ ชายชราหมวกกลมผู้นี้มีทักษะสูงส่ง มองปราดเดียวก็จับชั้นเชิงที่ลึกกว่านั้นได้ทันที
“พักพิง?” พิธีกรยังงุนงง จึงถามแทนผู้ชมทันทีว่า “ตัวนี้มีนัยสำคัญอะไรเป็นพิเศษเหรอคะ?”
“แน่นอนว่ามีสิครับ” ชายชราหมวกกลมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “โคลงคู่เป็นสิ่งที่สืบทอดมาจากคนโบราณ คนโบราณใช้ตัวอักษรแบบตัวเต็ม ส่วนตัวอักษรที่เราใช้ในปัจจุบันผ่านการทำให้เรียบง่ายมาหลายชั่วอายุแล้ว ตัวอักษร 梳 คำนี้หากเป็นอักษรตัวเต็มที่จริงแล้วเขียนว่า 櫛 จึงสอดรับกับคำว่าหญิงหม้ายที่เป็นความหมายในโคลงต้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ”
หือ? รูปเขียนแบบตัวเต็มของคำว่า 梳?
ต่อให้เป็นผู้ชมที่พอจะมีฝีมือและภูมิความรู้ ในเวลานี้ก็ถึงกับตะลึง โคลงรองนี้กลับซ่อนความหมายชั้นนี้ไว้ด้วย ไปตี้คิดเผื่อไปถึงการเขียนอักษรตัวเต็มเลยทีเดียว!
เจียงเทาที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึง สายตาที่มอง หลินจือไป๋ เต็มไปด้วยความงุนงง
โคลงรองนี้แค่การรับสัมผัสและการจับคู่ความหมายตรงตัวก็เพียงพอให้เขาตกตะลึงแล้ว ไม่คาดคิดว่าจะยังมีชั้นเชิงเรื่อง
