อักษรตัวเต็มซ่อนอยู่อีก!
ตัวเองไม่ต้องพูดถึงเลยว่าแต่งโคลงรองไม่ออก… แม้แต่ชั้นเชิงอันล้ำลึกในโคลงรองของเขายังมองไม่ทะลุทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ!
ครืน! เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วงาม ผู้ชมต่างก็ทึ่งกับไปตี้ราวกับเขาเป็นเทพเซียน!
การแสดงฝีมือของไปตี้ครั้งนี้เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่กว่าการตอบถูกสี่สิบเก้าข้อแรกเสียอีก คุณภาพบดขยี้ปริมาณ!
แต่มันจบแค่นี้หรือ?
คุณยายจ้าวผู้แต่งโคลงต้น ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยออกมาในที่สุดว่า “โคลงต้นนี้ฉันเป็นคนเขียนเอง จริงๆ แล้วโคลงรองนี้ต้องยังมีชั้นเชิงที่ลึกอยู่อีกสินะ?” คุณยายจ้าวว่าพลางหันไปมอง หลินจือไป๋ ผู้ชมได้ยินดังนั้นก็ชักเริ่มมึนงง! อะไรกันเนี่ย?
ความหมายก็เข้าคู่ ระดับเสียงก็รับกัน แถมยังเอาการออกแบบจากอักษรตัวเต็มมาใช้ แต่กลับยังมีชั้นที่สี่อีกงั้นหรือ!? ซ้อนเป็นตุ๊กตามาตริยอชกาหรือไง!?
หลินจือไป๋ กลับกล่าวยิ้มๆ ว่า “แค่เสียงพ้องน่ะครับ ให้ยิ้มกันเล่นๆ”
“นี่ไม่ใช่แค่การเล่นเสียงพ้องธรรมดา หรือจะพูดว่าการเล่นเสียงพ้องแบบนี้เมื่อรับกับโคลงต้นแล้วยิ่งดูแยบยลขึ้นไปอีก” สายตาที่คุณยายจ้าวมอง หลินจือไป๋ เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง
พิธีกรรู้สึกว่าสติปัญญามีไม่พอใช้ รีบถามต่อว่า “ทั้งสองท่านอย่าอ้อมค้อมเลยค่ะ ชั้นเชิงที่สี่นี้อยู่ตรงไหนกันแน่คะ?”
“ก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? การเล่นเสียงพ้อง” คุณยายจ้าวแล้วพูดว่า “ลองอ่านโคลงรองของเขาซ้ำๆ ดูสิ”
“เสียงพ้อง?” พิธ
