อักษร เรียกได้ว่าเป็นคำตอบที่กระชับที่สุด!
แต่เมื่อเจ็ดตัวอักษรนั้นสะท้อนเข้าตาคุณยายจ้าว กลับหนักหน่วงดังภูเขา ริมฝีปากของเธอสั่นระริกเบาๆ ถึงกับเหม่อลอยไปทั้งตัว
“ใครนะ?”
“หลินจือไป๋”
ชายชราหมวกกลมกับชายชราสวมแว่นเหลือบมองชื่อบนกระดาษแล้วเผลอเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว
ผู้ชมในฮอลล์และในไลฟ์ย่อมไม่ได้ยินสิ่งที่กรรมการพูดคุยกัน แต่ปฏิกิริยาตื่นเต้นของกรรมการทั้งสามกลับเป็นสิ่งที่ทุกคนมองเห็นเต็มตา
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมกรรมการทั้งสามคนดูตื่นเต้นมากเลย?”
“หรือว่ามีผู้เข้าแข่งขันคนไหนตอบได้ดีเป็นพิเศษ?”
“ไม่ๆๆ ฉันว่าอาจจะมีคนต่อกลอนโจทย์ข้อสุดท้ายออกก็ได้!”
“เป็นไปไม่ได้มั้ง? ‘เหงาเปลี่ยวหน้าต่างหนาวเฝ้าเดียวดายไร้คู่’ โคตรยากเลยนะ!”
“โจทย์อื่นก็ยากเหมือนกันแต่ยังพอมีทางคิดออกอยู่ มีแค่ข้อนี้แหละที่ฉันคิดไม่ออกเลยสักนิด!”
“แต่ดูจากท่าทีกรรมการแล้ว นอกจากเหตุผลนี้ก็คงไม่มีคำอธิบายอื่นแล้วละ”
“บ้าน่า มีคนต่อได้จริงๆ เหรอ? ใครกัน? ใครที่เก่งขนาดนั้น!”
ความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนถูกจุดขึ้นแล้ว
ในการแข่งขันครั้งนี้ยังมีปรมาจารย์โคลงคู่ห้าท่านที่ได้สิทธิเข้ารอบชิงโดยอัตโนมัติรวมด้วย ตอนนี้ทั้งห้าคนก็กำลังคุยกันอยู่
“เป็นไงบ้าง?”
“ค่อนข้างง่ายนะ”
“ห้าสิบข้อฉันทำได้สี่สิบเก้าข้อ”
“แต่โจทย์ข้อสุดท้ายนี่เกินระดับจริงๆ อย่าว่าแต่นักศึกษาเลย แม้แต่ปรมาจารย์โคลงคู่ระดับสูงของทั้งบลูสตาร์ก็ใช่ว่าจะคิดกลอ
