อลูกน้องที่คุณปู่ไว้วางใจที่สุด
“เลขาจินพวกเราก็อยู่นี่นะ”
หลินซีเริ่มหงุดหงิด“ทําไมคุณทักแต่เสี่ยวเฮยละ?”
“เสี่ยวซี เชิ่งเทียน…”
เลขาจินยิ้มกว้าง“ตอนผมแวะไปที่เสินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็ทักพวกคุณแล้วนี่ครับที่ไม่ได้เจอก็คือคุณชายน้อยไป ผมไม่ได้เห็นเขาตั้งสี่ปีแล้ว”
“อย่างนั้นเหรอ”
หลินซีมองอย่างสงสัย นี่ถือเป็นปริศนาที่คนในตระกูลหลินยังตีไม่แตกทุกคนในตระกูลไม่เข้าใจแต่ก็สังเกตเห็นได้ชัด
เลขาจินปฏิบัติต่อหลินจือไปไม่เหมือนกับเหล่าหลานๆ รุ่นสามคนอื่นเลยเวลาเรียกคนอื่นเลขาจินมักเรียกด้วยชื่อเล่นหรือชื่อเต็ม มีแต่ในโอกาสจริงจังเท่านั้นที่เขาจะเรียกคุณชายอะไรทำนองนั้นแต่กับหลินจือไปกลับเรียกว่า ‘คุณชายน้อยไป’ ตลอดไม่ใช่ความห่างเหินแต่คล้ายเป็นความคุ้นเคยที่สนิทสนมเอ็นดูมากกว่าหลินซีก็เคยถามหลินจือไปว่าทำไมแต่เขาไม่เคยบอกรวมถึงเลขาจินเองก็ไม่เคยพูดถึงเหตุผล
“พวกเราขึ้นไปได้ไหม?”
หลินจือไปมองดูบอดี้การ์ดสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าลิฟต์ราวกับเทพพิทักษ์ประตู
“แน่นอนครับ”
เลขาจินส่งสัญญาณด้วยสายตาบอดี้การ์ดจึงกดลิฟต์ให้
เลขาจินก้าวเข้ามาใกล้หลินจือไปกระซิบว่า“ประธานอยู่ชั้นหก รุ่นที่สองอยู่ชั้นห้า เจ้าของบริษัทกับนักลงทุนวงการอยู่ชั้นสี่ชั้นสามเป็นพวกหลินกง แนะนำให้คุณไปชั้นสองมีอาหารเครื่องดื่มครบ ผมจะให้คน…”
“ผมเดินเองก็ได้ครับ มีบัตรไหม?”
ถ้าไม่รูดบัตรลิฟต์นี้ไม่สามารถเข้าออกแต่ละชั้นได้ตามอิสระ
