“อย่าวิ่งเพ่นพ่านละครับ”
เลขาจินลังเลเล็กน้อยก่อนยื่นบัตรใบหนึ่งให้หลินจือไปหลินจือไปยิ้มรับถือบัตรพาพี่ชายพี่สาวขึ้นไปชั้นสอง
หลินเชิ่งเทียนครุ่นคิด“เสี่ยวเฮย เลขาจินดูจะดีกับนายเกินไปหรือเปล่า?”
“อาจเพราะผมหล่อที่สุดละมั้ง”
หลินจือไปยิ้มกว้างเดินตรงสู่ชั้นสอง
“ว้าว”
อาหารเครื่องดื่มชั้นสองดูดีกว่าข้างนอกแถมมีเครื่องเล่นสารพัด
มีคนเห็นพวกหลินจือไปแล้วกระซิบกันเบาๆ
“หลานชายหลานสาวประธานหลิน?”
“หลินซี หลินเชิ่งเทียน”
“คนที่ไม่คุ้นตานั้นคงหลินจือไป”
“หือ?”
“เขานี่เอง…”
“ชูว”
“ในคฤหาสน์ซีเฉิงอย่าพูดเรื่องนี้เลย”
“ยังหนุ่มมากนะอีกอย่างสุขภาพเขาก็ดูดีกว่าที่ร่ำลือกัน ดูแข็งแรงดีน่าจะยังเป็นนักเรียนอยู่ละมั้ง”
บางคนรู้จักหลินซีและหลินเชิ่งเทียน ทั้งคู่ตั้งใจจะตามหลินจือไปแต่ก็ถูกเพื่อนๆ ดึงไปคุยเสียก่อนพอหลุดจากพี่ชายพี่สาวหลินจือไปก็ไม่ไปไหนไกลหยิบขนมกินเล่นอย่างสบายๆ
“หลินจือไป!”
จู่ๆ มีเสียงดังขึ้นข้างๆ หลินจือไปหันไปดูเห็นสาวสังคมวัยรุ่นแต่งกายระยิบระยับอยู่หลายคน
“หืม…”
“อะไรเนี่ย เพื่อนสมัยมอต้นจำไม่ได้แล้วเหรอ!”
สาวๆ ไม่พอใจ ดาวเด่นประจำโรงเรียนสมัยมอต้นดันจำเพื่อนร่วมรุ่นอย่างพวกเธอไม่ได้แล้ว
“ฮะ… จางเถียน จ้าวเยวซิว…”
หลินจือไปนึกครู่หนึ่งก็เรียกชื่อพวกเธอออกมาทีละคนสาวๆ ดีใจยกใหญ่ปิดปากหัวเราะ“ความจำดีจริงๆ เลยนะ”
“คงเพราะตอนมอต้นพวกเธอโดดเด่นเกินไป”
หลินจือไปยิ้มบาง สาวๆ ถึงกั
