ะยึดของของข้าไว้ทำไม? อีกอย่าง ท่านเป็นแม่สามี ขอเพียงท่านอยากได้ ลูกสะใภ้ก็ต้องแสดงความกตัญญูต่อท่านอยู่แล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อกล่าว “ท่านแม่ พอไปถึงที่นั่นแล้วฝากบอกพ่อแม่ของข้าด้วยนะเจ้าคะว่าข้าสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง ก่อนช่วงเก็บเกี่ยว ข้าจะต้องกลับไปเยี่ยมสักรอบแน่นอน”
“อืม” เย่อวี๋หรานไม่ถามด้วยซ้ำว่าหลี่ซื่อฝากเอาอะไรไปให้บ้านเดิม
ลูกสะใภ้เต็มใจเชื่อถือนาง นางก็จะไม่ทำร้ายความเชื่อใจนั้น
นี่ก็คือจุดที่ไม่เหมือนกันเลยระหว่างหลิวซื่อและหลี่ซื่อ คราวก่อนไปดูตัวที่หมู่บ้านสกุลหลิว หลิวซื่อกลับป้องกันแล้วป้องกันอีก กลัวว่าเย่อวี๋หรานจะไปสืบเรื่องบ้านเดิมของนาง ราวกับซุกซ่อนเรื่องไม่ชอบมาพากลเอาไว้ ไม่ยอมให้นางรู้อย่างไรอย่างนั้น
เย่อวี๋หรานชอบยุ่งไม่เข้าเรื่องนักหรือ?
นางยุ่งเพียงเรื่องที่เกี่ยวพันถึงผลประโยชน์ของครอบครัวตนเองเท่านั้น ปกติถ้าเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้อง นางก็คร้านที่จะไปสนใจ หลับตาหนึ่งข้างลืมตาหนึ่งข้าง
ไม่อย่างนั้นคงไม่มีลูกสะใภ้คนไหนที่สามารถต้องตานางได้สักคน
หลิวซื่อไม่อยากให้นางไปสืบและไปยุ่งมากเกินไป นางก็แค่หลับตาข้างเดียวปล่อยให้ผ่านไปก็พอแล้ว
ขอเพียงไม่ทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โต นางก็จะทำเป็นไม่รู้
ทว่าหลี่ซื่อกลับไม่เหมือนกัน ต่อให้นางมีอะไรก็มักจะมาหาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา การกระทำเช่นนี้ชวนให้คนชมชอบมากกว่า
ไม่ได้มีเพียงหลี่ซื่อที่เป็นเช่นนี้ มารดา
