่ายหน้า “ภาษาอังกฤษทำได้ไม่ค่อยดี เลยสอบติดแค่มหาวิทยาลัยระดับสองทั่วไป แต่ก็ดีนะคะอยู่ใกล้บ้านสามารถกลับไปเยี่ยมครอบครัวได้บ่อย ๆ”
เจียงเจินรู้สึกตัวว่าตนเองอาจจะพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรพูด
เธอรู้สึกกังวลจึงรีบปลอบจี๋เสี่ยวเสี่ยว “ไม่เป็นไรหรอก ดูฉันสิตั้งแต่เด็ก คณิตศาสตร์ก็ไม่เคยผ่านเลย ฉันว่าที่เธอสอบได้คะแนนเต็มนี่เก่งมากแล้ว พอเรียนจบไปบริษัทใหญ่ ๆ ต้องแย่งตัวเธอไปทำงานแน่ ๆ”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวยิ้มบาง “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันผ่านมันมาได้แล้วคุณไม่ต้องกังวลนะ ขอบคุณค่ะ”
เว่ยฉือก็อดที่จะรู้สึกเสียดายไม่ได้
เขารู้เรื่องราวมาเยอะ ตอนแรกภาษาอังกฤษของจี๋เสี่ยวเสี่ยวก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ แต่หลังจากนั้นไม่รู้ว่าเธอไปเรียนยังไงมา ในช่วงปีสุดท้ายของมัธยมปลายคะแนนของเธอก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเด็กสาวคนนี้ทุ่มเทความพยายามอย่างมาก
สวรรค์นี่ชอบเล่นตลกเสมอเลย
จี๋ซางชูกระดานคำตอบขึ้นมา ไม่ผิดเลยสักข้อจี๋เสี่ยวเสี่ยวได้คะแนนเต็ม
คำถามสุดท้ายถามว่า ตอนที่จี๋ซางอายุสิบสี่ปีเข้าร่วมการแข่งขันบาสเกตบอลระดับมัธยมต้นรอบชิงชนะเลิศระดับเมืองและจังหวัดครั้งที่แปด และได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันครั้งนั้น จี๋ซางใส่เสื้อหมายเลขอะไร?
นี่ก็เป็นคำถามที่ตอบง่ายอีกข้อหนึ่ง
“ไม่เลวเลยนี่ นายเนี่ย” เจียงฉือซิงพูด
จี๋ซางขยิบตาอย่างภาคภูมิใจ
เจียงฉือซิงจึงขว้างหมอนใส่เขา
[โอ้โห พี่น้องตระกูลจี๋ที่ดูธรรมดา ๆ ที่แท้เ
