พื้นที่ไปครึ่งห้องผู้ป่วย
“ฉันจะกินพวกแกให้หมด!”
โฮก!
เหล่าวิญญาณหน้าตาประหลาดต่างลอยหนีกระเจิดกระเจิง แต่น่าเสียดายที่ปากของแมวดำตัวน้อยที่ตอนนี้ขยายใหญ่ งับกินพวกมันจนหมดสิ้น
หนิงหนิงอุ้มลูกแก้วคริสตัลไว้
เธอรวบรวมสมาธิ จะต้องไม่ให้เสียงรบกวนมาทำลายสมาธิเด็ดขาด
แสงของลูกแก้วคริสตัลค่อย ๆ หรี่ลง พลังจันทราที่เก็บสะสมไว้ภายในกำลังจะหมดลงแล้ว
วาเซียสะอึก
“ทำไมถึงยังเหลืออีกเยอะแยะขนาดนี้!”
หนิงหนิงมองเด็กชายตัวน้อย เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น ครึ่งร่างของเขาถูกใบหน้าวิญญาณจำนวนมากมายเบียดเสียดกันอยู่
ใบหน้าวิญญาณจำนวนมากบินออกมาจากร่างของเขาไม่หยุด
ไม่รู้ว่าเขากลืนวิญญาณเข้าไปกี่ตนกันแน่
วิญญาณทั้งหมดในโรงพยาบาลมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ น่าจะเป็นเหตุผลที่ทำให้มีพลังกดดันรุนแรงขนาดนี้
แค่อาศัยจำนวนมากมายมาทับถม
หนิงหนิงรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง
“งั้นออกมาพร้อมกันเลยดีกว่า”
มอร์ต้าแปลงร่างเป็นงูตัวเล็ก กำลังเลื้อยพันนิ้วมือของเธออย่างสนิทสนม
หนิงหนิงชี้นิ้ว มันจึงเลื้อยไปทางเด็กชายตัวน้อย
ภายใต้แสงจันทร์ร่างของมันค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นงูใหญ่ยาวสิบกว่าเมตร ลำตัวสีเงินสะท้อนประกายวับวาวใต้แสงจันทร์
และมันยังคงขยายร่างใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
เกือบจะเบียดวาเซียเข้ากับผนัง แมวดำจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปร่างเดิม
ไอ้งูยักษ์เหม็นนี่ ต้องตั้งใจทำแน่ ๆ!
หัวงูสีเงินแตะเพดาน ในดวงตาสีเขียวสะท้อนเงาของเด
