งกำลังฝันอยู่ใช่ไหม? หากเป็นความฝัน ก็ขอให้เขานอนต่ออีกสักนิด อย่าเพิ่งตื่นตอนนี้เลย…
ซูจิ่นอวี้เห็นเขาเหม่อลอยจึงโบกมือหยอย ๆ “พี่ห้า เหม่ออะไรอยู่คะ! รีบตามมาเร็วเข้า ฉันไปเรียกพี่เล็กก่อนนะ!”
พูดจบเธอก็ลอยละล่องมุ่งหน้าไปยังห้องของซูอี้เชินอย่างรวดเร็ว
ซูอิงเอ๋อร์มองตามน้องสาวตาปริบ ๆ ก่อนรีบวิ่งตามออกไป เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าพี่ใหญ่และพี่รองยืนอยู่หน้าประตูด้วยจึงรีบถาม “พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่เห็นจิ่นอวี้เหมือนผมใช่ไหม?”
ซูอีเฉินพยักหน้ารับ ส่วนซูจื่อหลินยังคงนิ่งเงียบ
พี่ใหญ่รีบห้ามคนทั้งคู่ที่กำลังจะตามไปพลางสั่งการ “จื่อหลิน ไปเตรียมของโปรดที่น้องสาวชอบกินมา”
ซูอิงเอ๋อร์นึกขึ้นได้ “พี่สี่เก็บเหล้าไว้ไหหนึ่ง คราวก่อนผมแอบจิบไปสองอึก… เดี๋ยวผมไปหาพี่สี่เอง!”
เพื่อไม่ให้พี่สี่จับได้ เขาจึงซ่อนเหล้าไหเดิมไว้ปนกับไหอื่น ตอนนี้พี่สี่คงกำลังหัวเสียเป็นฟืนเป็นไฟอยู่แน่ ๆ
ภายในห้องของซูอี้เชิน
ขณะเขากำลังหลับใหล จู่ ๆ กลับรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง เมื่อลืมตาขึ้นก็พบร่างผีสาวในชุดขาวผมยาวปรกหน้าลอยอยู่เหนือร่างกาย
เมื่อเห็นว่าเขาตื่นแล้ว ผีสาวก็หัวเราะคิกคักเอ่ยเสียงเศร้าสร้อย “ใน~ที่สุด~เธอก็~ตื่น~ ฉันรอเธอมานานแล้ว…”
ม่านตาของซูอี้เชินหดเล็กลงด้วยความตื่นตระหนก!
เขามองเห็นผีสาวเหยียดแขนตรง เล็บสีแดงสดพุ่งจู่โจมเข้ามายังลำคอของเขา
“พี่เล็ก… ลงมาอยู่เป็นเพื่อนฉันสิ… ฮิ ๆ ฉันอยู่ข้างล่าง
