ต่งตัวจัดเต็มเช่นนี้เลย
ในใจของคนชราเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ราวกับได้ย้อนวัยกลับไปชวนกลุ่มเพื่อนสนิทไปเดินห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง “ไปกันเถอะ”
เมื่อเห็นซูเหอเวิ่นและหานหานยืนอยู่ตรงนั้น คุณนายเฒ่าจึงตัดสินใจพาทั้งคู่ไปด้วยกันเสียเลย ในเมื่อซู่เป่าออกไปเที่ยวได้ เด็กคนอื่นก็ควรได้รับโอกาสเช่นกัน ส่วนเรื่องการบ้านของหานหานน่ะหรือ?
เธอตัดสินใจแล้วว่าจะปล่อยให้หลานสาวได้สัมผัสความสุขเพียงชั่วคราว ก่อนต้องกลับมาปั่นการบ้านจนเหมือนขึ้นเตาเผาศพ
ณ กองถ่ายละคร
ซูโล่วเพิ่งเข้าฉากเสร็จสิ้น เขาเปิดขวดน้ำดื่มรัวอึกใหญ่เพื่อคลายความร้อน ซีรีส์เรื่องนี้เป็นแนวยุคสาธารณรัฐจีนชื่อเรื่อง “เจ็ดค่ำเดือนเจ็ด” เครื่องแบบทหารสีเขียวมิดชิดที่เขาสวมอยู่นั้นระอุจนเกินทน ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ดระบายความอึดอัด
กู้ชีชี นางเอกของเรื่องจ้องมองภาพนั้นตาไม่กะพริบ ‘โอ้โห… ท่าทางปลดกระดุมด้วยมือเดียวนั่น ลูกกระเดือกนั่นอีก นี่เธอได้กำไรดูของดีฟรี ๆ เลยเหรอเนี่ย?’
ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลิน นักแสดงสมทบหญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมส่งเสียงแหลมเล็กบาดแก้วหูระดับสิบ “พี่ชีชีคะ รับชานมหน่อยไหม? หนูเลี้ยงเองค่ะ!”
เธอคือโจวอวี่ นักแสดงไร้ชื่อเสียงที่เคยพยายามทำตัวสนิทสนมกับซูโล่วมาก่อน น้ำเสียงของเธอฟังดูพยายามบีบเค้นจนเหมือนมีอะไรติดคอ
ซูโล่วเหลือบมองแวบหนึ่ง เขาแทบจำผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แล้ว และดูเหมือน
