ยกมือขึ้นทุบป้ายวิญญาณเหล่านั้นจนหักสะบั้น ทำลายพิธีกรรมอันอัปมงคลนี้ลงอย่างราบคาบ ยามนี้บริเวณโถงทางเดินมีเหล่าดวงวิญญาณทั้งชายหญิง คนแก่ และคนหนุ่มยืนเรียงรายกันแน่นขนัด
ทุกตนต่างนิ่งเงียบพลางจับจ้องมาที่ซู่เป่า พวกเขาเห็นเธอเผาใบหน้าผีทั้งสี่ และทำลายป้ายบูชาเจ้าปัญหาทิ้งไป บางตนถึงกับมีน้ำตาคลอเบ้าอย่างซาบซึ้ง
“ตาย… พวกมันตายแล้ว!” ประกายแห่งความเกลียดชังในดวงตาของพวกเขาค่อย ๆ มอดดับลง
“ไปกันเถอะค่ะ…เดินทางดี ๆ นะคะ!” ซู่เป่าโบกมือลา
เหล่าดวงวิญญาณต่างทยอยจากไปทีละตน บางทีเมื่อได้เห็นการล้างแค้นสิ้นสุดลง หรือได้รับการปลดเปลื้องบ่วงในใจ ความแค้นและความผูกพันที่มีต่อโลกใบนี้จึงไม่หลงเหลืออีกต่อไป
เสียงเอะอะโวยวายของพวกซูจื่อซีดึงดูดความสนใจจากคนในตึก 6 ซึ่งอยู่ไม่ไกล ชายหลายคนพากันส่องไฟฉายตรงมายังต้นเรื่อง สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นท่ามกลางความมืดคือกลุ่มเด็ก ๆ ยืนออกันอยู่
กลุ่มชายเหล่านั้นทำสีหน้าเคร่งขรึมพลางตำหนิเสียงดัง “พวกเธอเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน? มาเล่นอะไรแผลง ๆ ในที่แบบนี้ ดึกดื่นป่านนี้ยังวิ่งซนไปทั่วอีก แล้วผู้ปกครองหายไปไหนหมด!”
“ผมอยู่นี่ครับ” ซูอีเฉินเดินออกมาจากห้องพลางออกมารับหน้าแทนอย่างใจเย็น
เมื่อเห็นผู้ใหญ่เดินออกมา ปฏิกิริยาแรกของชาวบ้านคือความตกใจ ตามด้วยความงุนงงสุดขีด “คุณไม่ใช่คนในหมู่บ้านเราใช่ไหม? ไม่รู้หรือไงว่าตึกนี้มันมีอะไร…”
คำพูดเหล่านั้นกลับถูกซูอีเ
